كه اگر فرض انفكاك آن كنيم از اشياء همه عالم معدوم و نفى شوند و هميشه متحقّق به آن وجه منم و مىفرمايد كه : منم صاحب جبت و طاغوت و سوزانندهء آنها يعنى آن امورى كه روى خلق را از سوى حقّ مىگرداند و مانع از توجه بحقّ مىشود من حاكم آنم كه آن را مىسوزانم و از روئى به روئى مىگردانم بقوّت ولايت و غلبهء نور جذبات الوهيّت .
قال الامام محمّد بن علىّ الباقر عليه السّلام فى قوله :
فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ
« 1 » :
كل ما شغلك عن مطالعة الحق فهو طاغوتك ، و اللّه اعلم .
و قال عليه السّلام :
انا باب اللّه الّذى قال اللّه تعالى :
إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ وَ لا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِياطِ وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ
« 2 »
مىفرمايد عليه السّلام كه : من باب اللّه و واسطه حصول اسم اعظم و وصول بكمال ذاتى انسانيم و آن باب همين است كه در آيهء كريمه به ابواب السماء معبّر شده يعنى كه تا باب ولايت من كه آن سماء ملكوتست گشاده نشود دخول جنّت كمال انسانى كه رجوع به اصل است واقع نمىشود و آنان كه به آيات الهى كه مظهرش منم ايمان نياورند و تكذيب كنند و بزرگى و استكبار از آن نمايند به روى ايشان گشاده نمىشود ، اين در معرفت اسماء سبعه است و تخلّق به آن و داخل جنّت ذات نمىشوند تا آنكه جمل نفس مستكبره ايشان به حدّى رسد به رياضت ، و تموج كند در او و در سوراخ ، يعنى به مرتبهاى رسد كه پيش او تنگ و فراخ مساوى باشد كه مرتبهء اطمينان است پس چون به اين مرتبه رسد در اين حال به او خطاب مىرسد كه :
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً
« 3 » ، زيرا كه
هامش
( 1 ) - بقره / 256 .
( 2 ) - اعراف / 40 .
( 3 ) - فجر / 27 - 28 .