و قال عليه السّلام :
انا الّذى حملت النوح فى السّفينة الّتى عملها ، انا الّذى انجيت ابراهيم من نار نمرود و مؤنسه ، و انا مونس يوسف الصدّيق فى الجب و مخرجه ، انا صاحب موسى و الخضر و معلّمها .
تأويل اين فقرات از تأويلات گذشته ظاهر است و اشعارى ديگر در تأويل آنكه مىفرمايد كه : منم آنكس كه برداشتهام نوح روح را در كشتى بدن .
آن كشتى كه نوح آن را ساخته چه در اين نشأة كه بدن به صفات روح متشخّص است چنانچه از علم قيافه ظاهر است « و نحن معاشر الانبياء ارواحنا اشباحنا و اشباحنا ارواحنا » . و چه در نشأة قيامت كه روح به صورت علم و بدن به صورت عمل برمىخيزد و حشر مىشود ، پس حامل ارواح در سفن ابدان منم ، هم بطريق غايت و هم بر وجه آليّت و منم كه ابراهيم « 1 » دل را از آتش نفس و شهوت و غضب نجات مىدهم و مونس اويم كه به لوازم فيضان انوار ولايت بروح و ريحانش مىرسانم و منم كه يوسف عقل را به معارف علوم خود انس مىدهم و به حبل اعمال از چاه طبيعت بيرون مىآورم و من تعليمدهنده و مصاحب موسى و خضرم - عليهما السّلام - ، از يك طرف به غلبهء نور نبوّت و از طرف ديگر به غلبهء نور ولايت ، چه حقيقت من برزخ اين دو طرف است ، و اللّه اعلم .
و قال عليه السّلام :
انا منشأ الملكوت فى الكون
و نسخهء منشىء هم اگر يافت « 2 » شود درست است . مىفرمايد كه كريمهء :
فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ
« 3 » ، اثبات ملكوت « 4 » براى هر ذرّهاى از
هامش
( 1 ) - ر ض : « دل » را ندارد .
( 2 ) - ر ض : شود مىفرمايد .
( 3 ) - يس / 83 .
( 4 ) - د : « ملكوت » را ندارد .