سُكارى وَ ما هُمْ بِسُكارى وَ لكِنَّ عَذابَ اللَّهِ شَدِيدٌ
« 1 » .
مىفرمايد : بينى مردم را مستان بىمى ، و ليكن « 2 » بيند چشم آنچه ترساند او را . گناهان من بلاى منند . پس چيست چارهء من ، چون باشم در روز برانگيختن بردارندهء آن ؟
فراموش كردم جاى بازگشتن را ؛ پس اى هلاك نفس ! حاضر شو ، و دادهام مر نفس را اميدهاى او . س :
فردا كه من از بيم شوم بىمى مست * وز بار گناه و معصيت باشم پست
يا ربّ بكرم دست من خسته بگير * تا دل نرود ز خوف آن روز ز دست
خطاب به حارث اعور همدانى و نويد دادن او بفيض رحمانى
يا حار همدان من يمت يرنى * من مؤمن أو منافق قبلا
يعرفنى طرفه و أعرفه * بنعته و اسمه و ما فعلا
و أنت عند الصّراط معترضى * فلا تخف عثرة و لا زللا
مراد از حار حارث « 3 » اعور همدانى ، از خواصّ اصحاب مرتضى ، عليه السّلام ، « 4 » بود و ترخيم او به ضرورت شعرست ؛ چه ترخيم مناداى مضاف در سعت كلام جائز نيست .
و رأيته قبلا ( بالفتح أو بالضّمّ ) : أى مقابلة و عيانا . و النّعت : الصّفة . و صراط : راه ، و المراد هاهنا « 5 » ما نطق به الحديث النّبوىّ ، صلّى اللّه عليه و سلّم : « و هو جسر ممدود على جهنّم أدقّ من الشّعر و أحدّ من غرار « 6 » السّيف ( أى حدّه ) يعبره أهل الجنّة و نزل به أقدام أهل النّار . » و اعتراض : كسى را فراپيش آمدن در چيزى .
مىفرمايد : اى حارث همدان ، هركه بميرد ، ببيند مرا از مؤمن يا منافق رويارو « 7 » .
بشناسد مرا چشم او و بشناسم او را به صفت او و نام او و آنچه كرده باشد . و تو نزد صراط
هامش
( 1 ) . الحجّ : 2 .
( 2 ) .E: و لكن .
( 3 ) .E: + بن .
( 4 ) . جزA: - عليه السلام .
( 5 ) .E: هنا .
( 6 ) .E: العرغرار .
( 7 ) .B: روبارو ،C: روباروى .