فراپيش آينده باشى مرا ، پس مترس بسر درآمدن را و نه لغزيدن را . س :
هركس كه بجان محبّ حيدر باشد * وز مهر على دلش منوّر باشد
روزى كه ازين سراى ويران برود * در باغ بهشت اهل كوثر باشد
حكايت
ثعلبى از ابن عبّاس روايت كند كه مراد از « اعراف » در آيت
وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ
« 1 » موضعى بلندست از صراط كه عبّاس و حمزه و على و جعفر ذو الجناحين آنجا باشند و دوستان خود را به سفيدروئى شناسند و دشمنان خود را به سياهروئى . و مرويست كه حضرت مرتضى ، عليه السّلام ، با يكى از اصحاب خود فرمود : « آيا خبر دهم ترا از نيكيى « 2 » كه هركه آن نيكى به قيامت آورد ، به بهشت رود ، و از بديى « 3 » كه هركه آن بدى آورد ، سرنگون به دوزخ افتد ؟ » گفت : « بلى ، يا امير المؤمنين . » فرمود : « آن نيكى دوستى ماست و آن بدى دشمنى ما « 4 » . » پس اين آيت خواند :
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ * وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ
« 5 » و مؤيّد اين سخن است آنچه در فاتحهء سابعه گذشت كه صاحب كشّاف « 6 » از سدّى روايت كرده كه مراد از « حسنة » در آيت
وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً
« 7 » مودّت اهل البيت است .
أقول للنّار حين توقف للعر * ض ذريه لا تقربى الرّجلا
ذريه لا تقربيه إنّ له * حبلا بحبل الوصىّ متّصلا
أسقيك من بارد على ظمأ * تخاله فى الحلاوة العسلا
قول علىّ لحارث عجب * كم ثمّ أعجوبة له جملا
هامش
( 1 ) . الأعراف : 46 .
( 2 ) .G: نيكى .
( 3 ) .G: بدى .
( 4 ) .E: ماست .
( 5 ) . النّمل : 89 - 90 .
( 6 ) . كشّاف 4 : 221 .
( 7 ) . الشّورى : 23 .