است به تو . و جزع مكن از مرگ ، چون فروآيد « 1 » به رودخانهء تو ؛ چه به درستى كه زره و خود در روز ترس بس است ترا . چنانچه خندانيد ترا روزگار « 2 » ، همچنين روزگار مىگرياند ترا . پس به حقيقت مىشناسم قومها را - و اگرچه هستند درويشان - كه شتابكنندگانند « 3 » به شجاعت ، مر گمراهى را تاركانند . س :
انديشه ز « 4 » روز مرگ بايد كردن * هر چيز كه هست ترك بايد كردن
از بهر سراى آخرت در همه عمر * پيوسته يراق و « 5 » برگ بايد كردن
حكايت
قال ابن أعثم : « جاء علىّ فى صبح شهادته إلى باب داره ، ففتحه ليخرج فتعلّق الباب بميزره ، فجعل « 6 » يشدّ ميزره و هو يقول هذه الأبيات . » « 7 »
هامش
( 1 ) .C: فرود آيد .
( 2 ) .AG: - روزگار .
( 3 ) .AE: شتابكنندگانيد .
( 4 ) .A: انديشهء .
( 5 ) .C: - و .
( 6 ) .E: فجعله .
( 7 ) . فتوح 4 : 277 .