و قد قنعت نفسى بما قد رزقته * فشأنك يا دنيا و أهل الغوائل
فإنّى أخاف اللّه يوم لقائه * و أخشى عتابا دائما غير زائل
واو در و أهل بمعنى مع . و غائلة : بدى و سختى .
مىفرمايد : پس بفريب غير مرا ، به درستى كه من غير رغبتكنندهام مران چيز را كه در تست از ارجمندى و شاهى و عطا . و به حقيقت خرسندست نفس من بهآنچه به حقيقت روزى كرده شدهام آن را . پس كار تو ، اى دنيا ، با اهل بديها و سختيهاست ؛ چه به درستى كه من مىترسم از خدا در روز ديدن او و مىترسم از عتاب « 1 » دايم غير زائل . س :
هرگز دل من بجانب دنيا نيست * خوبى جهان به چشم من پيدا نيست
هرچند كه جلوه مىكند همچو عروس * در ديدهء ارباب نظر زيبا نيست
حكايت
امام جعفر از مرتضى ، عليهما « 2 » السّلام ، روايت كند كه در فدك بيلى داشتم و به كار مشغول بودم . ناگاه زنى ديدم كه از غايت جمال به بثينه ، دختر عامر جمحى ، مىمانست .
گفت : « اى پسر ابو طالب ، مرا زن كن كه « 3 » خزاين زمين را به تو بنمايم . » گفتم : « كيستى تو « 4 » ؟ » گفت : « من دنياام . » گفتم : « بازگرد و شوهر « 5 » ديگر بجوى ! » و اين ابيات دران وقت فرمودهاند . و شكّ نيست كه اين مشاهده و سؤال و جواب در عالم مثال بوده و كاملان را امثال اين در بيدارى ميسّرست و تحقيق آن در فاتحهء خامسه گذشت « 6 » .
اشارت باسرار ارباب طريقت و تشبيه دنيا به چيزهاى بىحقيقت
إنّما الدّنيا كظلّ زائل * أو كضيف بات ليلا فارتحل
أو كنوم قد يراه نائم * أو كبرق لاح فى أفق الأمل
هامش
( 1 ) .G: عذاب .
( 2 ) .E: عليه .
( 3 ) .E: - كه .
( 4 ) .A: - تو .
( 5 ) .A: شوهرى .
( 6 ) .CE: + و اللّه اعلم و احكم .