المنيّة شعوب ، لأنّها تفرّق ، و هى معرفة لا تدخلها الألف و اللّام . « 1 » و نجيب : گزيده . و ثقب :
سوراخ كردن . و الثّاقب : المضىء الّذى يثقب بنوره و إضاءته ما يقع عليه . « 2 » و الباع : قدر مدّ اليدين و ربّما عبّر به عن الشّرف و الكرم . و منون : مرگ ، و قال الفرّاء : المنون مؤنّثة و تكون واحدة و جمعا . « 3 » و نبل : تير . و إبراء : تراشيدن . و تملّى : روزگار دراز برخوردارى گرفتن .
و السّهم : النّصيب . و ضمير سهامها راجع به منون .
حكايت
در سال هشتم از نبوّت قريش اتّفاق كردند كه « 4 » با بنى هاشم و بنى مطلّب مناكحه و مبايعه و مخالطه نكنند و عهدنامه نوشتند و « 5 » در كعبه آويختند و آغاز ايذا و زجر مسلمانان كردند و ابو طالب پيغمبر را ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، با جماعت مسلمانان بشعب خود برد و محافظت مىكرد و كفّار تضييق طعام بر اهل اسلام مىكردند و سه سال برين منوال بگذشت « 6 » . پس مطعم بن عدىّ بن نوفل بن عبد مناف و هشام بن عمرو بن ربيعه و زهير بن ابى اميّة بن مغيرهء مخزومى و ابو البخترى بن عاص « 7 » بن هشام بن حارث بن اسد نقض آن عهد كردند و مسلمانان خلاص يافتند و ابو طالب درين سه سال محافظت پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، به مرتبهاى مىكرد كه شبها در حضور مردم پيغمبر را ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، مىگفت كه بر بسترى تكيه مىفرمود و بعد از آن جاى او را تغيير مىداد و خود بجاى او تكيه مىكرد . شبى مرتضى را گفت « 8 » كه بر بستر پيغمبر تكيه كند و چون پارهاى از شب بگذشت ، ابو طالب نزد على آمد و على « 9 » گفت : « يا أبتاه ، إنّى مقتول . » و ابو طالب اين پنج بيت بگفت « 10 » .
هامش
( 1 ) . صحاح : 157 .
( 2 ) . مفردات : 173 .
( 3 ) . صحاح : 2207 .
( 4 ) .G: - كه .
( 5 ) .BE: + بر .
( 6 ) .G: مىگذشت .
( 7 ) .G: عاصم .
( 8 ) .E: مىگفت .
( 9 ) .A: + رضى اللّه عنه .
( 10 ) .E: گفت .