مها : بلور . و راحة : كفّ دست . و باتر نيز « 1 » بتقديم باء موحّده يا مثنّاة ، و الباتر : السّيف القاطع . و سطوع : درخشيدن آتش ( از ثالث ) . و تضراب ( بكسر ) : زدن .
مىفرمايد : نيستم « 2 » من كه مىبينم در ميان ما حكمكنندهاى ، مگر آن تيغ كه در « 3 » پنجه است برنده « 4 » يا هلاككننده ؛ و تيغى برندهء سفيد مانند بلور كه درخشد در پنجه گزندكننده « 5 » . با من است تيغى « 6 » قاطع برنده يا هلاككننده « 7 » كه درخشد از زدن او آتش .
به درستى كه ما مردمى « 8 » چنديم كه دين ما راست است ، به درستى كه ما بر كارزار هرآينه صابرانيم . س :
تيغم كه به تيزى گذرد از جوشن * وز پرتو آن شود جهانى روشن
چون برق به هر طرف فشاند آتش * وز غايت سختى است دلش چون آهن
جواب اسامة بن زيد و اظهار شجاعت از روى كيد
نعم الّذى حكّمته بيننا * فاثبت لحاك اللّه يا جار
ففى يمينى مارق أسمر * من رأسه تقتبس النّار
قد خضب « 9 » البيضة رأسى فما * أطعم غمضا فيه مقدار
تحكيم : حاكم گردانيدن . و لحاه اللّه : أى لعنه . و مرق : گذشتن تير از چيزى كه برو آيد . و اقتباس : فراگرفتن آتش . و قال الجوهرىّ « 10 » : ما اكتحلت غماضا و غمضا ( بالضّمّ ) : أى ما نمت « 11 » . و فى الأساس : ما ذقت غماضا و غمضا « 12 » . و البيضة مفعول به خضب .
هامش
( 1 ) .E: - نيز .
( 2 ) .E: نيستيم .
( 3 ) .C: - در .
( 4 ) .E: - برنده .
( 5 ) .E: + و .
( 6 ) .E: تيغ .
( 7 ) .CG: - يا هلاككننده .
( 8 ) .CE: مردى ،G: مرد .
( 9 ) .A: خضت .
( 10 ) .C: + يقال .
( 11 ) . صحاح : 1096 .
( 12 ) . أساس البلاغة : 329 .