درگرفتن چيزى را بجمله « 1 » ( از رابع ) . و أو : بمعنى « إلى أن » . و تصريع « 2 » : بسيار افكندن .
و الملىء ( بالهمزة ) : المعتمد عليه ، و الملاء : جمعه ، كالعظام و العظيم « 3 » . و حرب : كارزار . و اضافهء بغض به أعادى اضافهء مصدر بفاعل .
مىفرمايد « 4 » : پس گشت آن كار كه متابعت ابى جهل است ننگى كه فرومىريزند « 5 » آن را بر تو « 6 » حاجيان خانهء كعبه در زمان جمع شدن تازىزبانان . و اگر نرم شود از سبب دشمن داشتن دشمنان محمّد ، پوست باز كنند « 7 » مرا صاحبان دشمنى « 8 » به نيزهها « 9 » و به شمشيرهاى « 10 » برنده . و هرگز فرونگيرند دشمنان او را بجمله « 11 » ، تا افكنده شوند پيرامون او مردان استوار بحربها ، صاحبان حسب . س :
آن مه كه كند ميان جانم مسكن * وز چهرهء او باغ دلم شد گلشن
گردى نرسد به دامن حشمت او * تا هست من شكسته را جان در تن
خطاب به « 12 » وليد پليد بىقدر در وقت قتل او به غزاى بدر
تبّا و تعسا لك يا ابن عتبه * أسقيك من كأس المنايا شربه
و لا أبالى بعد ذلك غبّه
تبّا و تعسا : أى ألزمه اللّه خسرانا و هلاكا . و ابن عتبة ( بضمّ عين ) : وليد بن عتبة بن ربيعه .
و كأس : قدح با شراب . و الشّربة : من الماء ما يشرب مرّة و المرّة الواحدة من الشّرب . و ضمير غبّه راجع به « سقى » .
مىفرمايد : لازم گرداناد خدا « 13 » خسران و هلاك مر ترا ، اى وليد پسر عتبه ؛ آب مىدهم ترا از كاسهء مرگها شربتى . و باك ندارم بعد از آن سقى از آنكه يك روز آئى « 14 » بآشاميدن اين
هامش
( 1 ) .CG: به حمله .
( 2 ) .E: تضريع .
( 3 ) .B: كالفطام و الفطيم .
( 4 ) .C: - مىفرمايد .
( 5 ) .G: فرومىزند .
( 6 ) .C: بر تو آن را ،E: + آن را .
( 7 ) .E: باز كند .
( 8 ) .E: دشمن .
( 9 ) .E: تيرها .
( 10 ) .E: شمشيرها .
( 11 ) .BCEG: بحمله .
( 12 ) .E: با .
( 13 ) .C: خداى .
( 14 ) .E: آيد .