مىفرمايد : هركه ادب نكند او را شرع مصطفى ، ادب خالص از شايبهء ضلال ، سرگشته شود در احوال و اضطراب كند . س :
هركس كه بحقّ سرشته شد فطرت او * افزون ز قياس عقل شد خبرت او
وان كس كه نبُرد ره بآداب نبى * پيوسته زياده مىشود حيرت او
نهى از اضطراب در وقت « 1 » فتنه و انقلاب
الدّهر يخنق أحيانا قلادته * عليك لا تضطرب فيه و لا تثب
حتّى تفرّجها فى حال مدّتها * فقد يزيد اختناقا كلّ مضطرب
خنق : خوه كردن ( از اوّل ) ، و يخنق ( بالكسر ) لغة . و أحيان : گاهگاه . و قلادة « 2 » : گردنبند . و وثب و وثوب و وثيب : برجستن ( از ثانى ) . و تفريج : گشادن . و مدّ : كشيدن ، و المدّة ( بالفتح ) :
المرّة منه . و زيادة : افزون ساختن . و اختناق : خوه شدن .
مىفرمايد : دهر خوه مىكند گاهگاه قلادهء خود را بر تو ، اضطراب مكن دران وقت و برمجه ، تا بگشايد دهر آن قلاده را در حال كشيدن آن ؛ كه به حقيقت افزون مىكند خوه شدن را هر مضطربى . س :
گاهى كه دلت ز دهر مىگردد ريش * زنهار مباش مضطرب اى درويش
شخصى كه كنند ريسمانش به گلو * هرچند طپد خناق او گردد بيش
اظهار اصطبار بر سختى روزگار
إنّى أقول لنفسى و هى ضيّقة * و قد أتاح عليها الدّهر بالعجب
صبرا على شدّة الأيّام إنّ لها * عقبى و ما الصّبر إلّا عند ذى الحسب
سيفتح اللّه عن قرب بنافعة * فيها لمثلك راحات من التّعب
إتاحة : تقدير كردن . و عجب : شگفتى . و عقبى : انجام . و فتح : گشادن ( از ثالث ) . و عن
هامش
( 1 ) .G: - وقت .
( 2 ) .E: قلاوه .