به درستى كه سكر در اوقات تجلّيات سما و صفات از بادهء آمادهء جام زلال مالامال محبت ذات است .
و الصّحو إنّما هو بالحقّ ، « 1 »
و صحو بعد از عبور مراتب فنا ، و ظهور مدارج بقا است ؛ لاجرم بالحق « 2 » است نه بالعبد .
و ما كان فى عين الحقّ لم يخل من حيرة - لا حيرة الشبهة ، بل حيرة فى مشاهدة نور العزة -
و آنچه در عين حقّ بود خالى از حيرت و سرگشتگى نيست . و مراد به « عين » در اين مقام حضرت واحديّت اسمائى است كه عين ذات است ، محتجب به انوار صفات .
چون در اين حضرت بقيهء انّيّت سالك به انوار تجلّيات صفات منوّر شود ، به اين وجود نورانى در ميان سبحات جلال و جمال متحير « 3 » بماند ، « 4 » كه اين وى است ديگرى . « 5 »
شعر « 6 »
در جمال تو آنچنانم محو * كه ندانم كه اين منم يا تو
و اين حيرت حيرت شبهه نيست كه نداند كه مشاهد « 7 » حق است ؛ بلكه حيرت در لوائح انوار حضرت عزّت است ، كه آن حضرت احديّت است كه از غايت عزّت و امتناع و احتجاب از اغيار ، ادراك هيچ مدركى به سرادقات جمال و جلال وى نرسد . « 8 » كه
لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ .
« 9 »
و ما كان بالحقّ « 10 » لم يخل « 11 » من صحّة ، « 12 »
و آنچه بالحق است صحيح است ؛ از جهت آنكه صاحب وى از عين و رسم خود بالكلّيّه فانى گشته است و به حيات « 13 » و بقاى حق ملتبس « 14 » شده ؛ پس شهود وى صحيح بود
هامش
( 1 ) . ع : با الحق .
( 2 ) . ج : با الحق .
( 3 ) . ع : حيران .
( 4 ) . ج : ماند .
( 5 ) . ع : + است .
( 6 ) . ج : بيت .
( 7 ) . ع : مشاهده .
( 8 ) . ج : نمىرسد .
( 9 ) . الانعام / 103 .
( 10 ) . ج : للحق .
( 11 ) . ج : يحل .
( 12 ) . ج : صحه .
( 13 ) . ع : جناب .
( 14 ) . ع : متلبس .