تا « 1 » حكم
يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ
« 2 » درست شد .
و تشاهد بهاء العزّة ،
و تا « 3 » مشاهده كنند ارواح مقدسهء باقيه به بقاى حق ، عظمت و بهجت عزّت احديّت را ، كه از غايت عزّت و رفعت « 4 » مكان و علوّ شأن ، محجوبان اغيارنما « 5 » را از ادراك سرادقات جلال خود منع مىكند .
و « بهاء « 6 » عزت » عبارت از انوار سبحانى است ، كه هرچه مرسوم « 7 » به رسم غير ، و مسمّى به اسم سوا است ، در پرتو جمال وى مىسوزد و نيست مىگردد .
و تجذب « 8 » القلوب إلى فناء الحضرة .
و اين ارواح مستغرق « 9 » مجذوب فانى باقى ، قلوب را به فناى حضرت و جوار قرب ذات « 10 » احديّت مىكشاند .
فصل
صورت معاينه در « بدايات » اعتقاد معاينه است در آخرت . و در « ابواب » رؤيت در صور نوريّهء خياليّه . و در « معاملات » اعتقاد آنكه به نور بصيرت مرئى است . و در « اخلاق » علم به آنكه وجود وى « 11 » وجودى خاص ممتاز « 12 » از جميع موجودات است و عارض ماهيتى نيست ، بلكه عين حقيقت وجود « 13 » است . « 14 » و در « اصول » معاينهء شواهد وصول . و در « اوديه » معاينهء وجه حق به نور بصيرت و شواهد علم . و در « احوال » معاينهء عين روح به عيان محض « 15 » غير مستمرّ ، و تهييج « 16 » محبّت و شوق . و در « ولايات » معاينهء وجه حق به عين حقّ در حضرت احديت . « 17 » و در « حقايق » معاينهء حق « 18 » ذات خود را به ذات خود ،
هامش
( 1 ) . ج : + به .
( 2 ) . المائدة / 54 .
( 3 ) . ع : - تا .
( 4 ) . ع : + احديّت .
( 5 ) . ع : آنها .
( 6 ) . ج : بها .
( 7 ) . ج : موسوم .
( 8 ) . ع : يجذب .
( 9 ) . ج : مستقرق .
( 10 ) . ع : حضرت .
( 11 ) . ج : + در .
( 12 ) . ع : منزّه .
( 13 ) . ع : خود .
( 14 ) . ج : - و عارض ماهيتى نيست بلكه عين حقيقت وجود است .
( 15 ) . ع : + و .
( 16 ) . ع : تهيح .
( 17 ) . ج : و احديت .
( 18 ) . ج : - حق .