صفات در وى مستغرق و مستهلك است ؛ و معنى جذب « 1 » به عين جمع آن است كه عقد هيكل خلقيّت را به يد « 2 » تصرف حقيقت مىگشايد « 3 » و وجود عبديّت را « 4 » نور جمع در بوتهء جلاليّت از غش حدوث صاف و پاك مىگرداند . و نور وجهى است باقى از صورت خلقيّت . به اصل خود رجوع مىكند و وجود عبديّت به عدميّت خود بازمىگردد « و عبد كما لم يكن و حق كما لم يزل » مىماند و حق تعالى مشاهدهء ذات خود بذات خود مىكند در طورى از اطوار ظهور كه مرتبهء « 5 » عبديت عبد بود . و چون به خلعت بقا « 6 » مشرف گشت ، ذات خود را صورت اسمى از اسماى « 7 » حق بيند چنان كه از شيخ ابو سعيد خرّاز 433 قدّس سرّه . « 8 » منقول است كه « 9 » « ابو سعيد خرّاز » « 10 » اسمى از اسماى « 11 » حق است .
مالكة « 12 » لصحّة الورود ،
يعنى اين مشاهده جذب مىكند به عين جمع در حالتى « 13 » كه مشاهد « 14 » مالك است مر صحّت ورود خود را در عين جمع . و مالكيت « 15 » عبارت از غايت تمكّن و استقرار مشاهد « 16 » است ، و تمكن ورود وى بالحق است . و اين مالكيّت و تمكّن وى به وجود حقّ است در حال بقا بعد الفنا .
پس وجود حق و مشاهدهء حق « 17 » شاهد صحّت ورود وى است كه از هستى خود فانى شده است ؛ و الّا به وجود حق ، باقى نگشتى .
راكبة « 18 » بحر الوجود .
يعنى بعد از صحّت ورود فنا ، ظهور نور « 19 » بقا وى را بر « 20 » ركوب بحر وجود متمكّن و
هامش
( 1 ) . ج : جدب .
( 2 ) . ج : بيند .
( 3 ) . ج : مىكشاند .
( 4 ) . ج : - را .
( 5 ) . ج : - مرتبهء .
( 6 ) . ج : - بقا .
( 7 ) . ع : اسماء .
( 8 ) . ع : ره .
( 9 ) . ع : + فرمود .
( 10 ) . ع : - خرّاز .
( 11 ) . ع : اسماء .
( 12 ) . ج : مالكه .
( 13 ) . ع : حالى .
( 14 ) . ع : مشاهده .
( 15 ) . ع : ملكيت .
( 16 ) . ع : مشاهده .
( 17 ) . ج : - و مشاهدهء حق .
( 18 ) . ج و ع : راكبه .
( 19 ) . ع : - نور .
( 20 ) . ع : به .