سود كه مادر و برادر ( و خويش ) و پيوند و فرزند از اينسو به حضور روز گذرانند ، راضى باشى كه تمام ايشان را فداى يك ساعت ( بل ) يك نفس عذاب خود كنى .
اى ولىّ من ! غم آن روز ( خود ) بخور ، و اگر غم ايشان مىخورى هم غم آن روزشان بخور
قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً
« 1 » ديگر هيچ غم بايد كه در جهان نخورى ، جهان هر چون كه هست گو مىباش ، اما آنچه در مكتوب پرسيده بودند از ايثار بر اخوان ، از آن مشروحتر بنويسند و السّلام عليكم .
* * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
مكتوب 320 - [ فقير خواهان دهنده باشد و غنى خواهان ستاننده ]
من عبد اللّه قطب الى وليّى فى اللّه و حبيب قلبى و عونى على امر ربّى محبّ الملّة و الحق و الدين الشيخ محمد ( اما بعد ) .
فقير خواهان دهنده باشد و غنى خواهان ستاننده ، پس تقرّب به فقير به چيزى بايد جست و تقرب به غنىّ به بىچيزى ، كه فقير را باچيزان به كار آيد كه او را چيزى دهند و غنىّ را بىچيزان به كار آيد كه ايشان را چيزى دهد ؛ و خداى عزّ و جلّ غنىّ است ، پس تقرب به او به بىچيزى بايد جست ، پس بىچيزى و نامرادى و سختى وسيلهء سالكان است به سوى خداى عزّ و جلّ ، از آن به تنگ نبايد آمد ، اى ولى من ! مؤمن در دنيا مسافر است ( مسافر ) هرگز از مشقّت خالى نباشد ( كه ) گفتهاند : « المؤمن لا يخلوا من ذلّة او قلّة او علّة » . يعنى مؤمن خالى نباشد از خوارىاى يا دست تنگىاى يا مرضى .
اى ولى من ! راحت در بهشت مىبايد جست ، تا در دنيايند به خود مىبايد نهاد كه
هامش
( 1 ) . سوره تحريم ، آيه 6 « خودتان و كسانتان را از آتش حفظ كنيد » .