بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
مكتوب 301 - [ آفرينش الَمها و لذات در اين جهان ، نمودار و تنبُّهى است از عذاب و لذات آن جهان ]
من عبد اللّه قطب الى وليّى و حبيبى الامير محبّ الملّة و الدّين الشّيخ محمد ( اما بعد )
جاى آن است كه آدمى را از خوف سعير آن افتاده باشد كه احساس به مكاره اين جهانى نكند ، همچون كسى كه بيم از گزيدن مار داشته باشد و به فرار از آن مشغول باشد كه چگونه احساس به عضّ بعوض نكند ، چه اشدّ مكاره اين جهان در جنب آنچه رو به آدمى دارد از عذاب سعير كمتر است از عضّ بعوض در جنب لدغ حيّه و به خداى كه عذاب سعير حق است و آدمى در مضيقى خواهد افتاد كه از تنگى آن نفس نتواند كشيد و حالتى چند او را پيش خواهد آمد كه انديشه و گمان او هرگز به آن نرسيده باشد .
هان ! آدمى انديشهء خود كن كه اين عذاب تو را مىبايد كشيد ، اوجاع و مصائب و محنتها و المها كه خداى عزّ و جلّ در اين جهان آفريده ، ( براى آن آفريده ) تا نمودارى باشد شخص را از آنچه در آن جهان آماده است براى مجرمان ، و حسنات و لذات و طيبات كه خداى عزّ و جلّ در اين جهان آفريده ، براى آن آفريده تا نمودارى باشد شخص را از آنچه در آن جهان آفريده براى محسنان ، پس اين هر دو براى تذكّر و اعتبار است ، مردمان به آن فى نفسه ملتفت شدهاند نه آنكه آن را وسيله تنبّه مر چيزى ديگر دارند و عمر خويش را صرف در تحصيل آن لذات و دفع آن آلام مىكنند و بس ! اللّهمّ نبّهنا و انقذنا ( منه ) و اخواننا اجمعين و السّلام على حبيبى .
* * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
مكتوب 302 - [ رسول خداى ص به دعا ، مسكنت از خداى طلب مىكرد ]
من عبد اللّه قطب الى وليّى الامير نظام الدين درويش محمد ، تداركه اللّه برحمته .