و گر سوى ميدان نكردى گذار * چو گويى نگشتى دلم بىقرار
مُصلّى از آن شد مقام « 1 » نماز * كه بنمود محراب ابرو به ناز « 2 »
جمالى روان شو پى دزد دل * كه بس قلب جادو « 3 » ازُو شد خجل « 4 »
2660 كه ساقىِ دورَست و سالار روز * درين شب تو چون شمع ازُو برفروز
دل از مهر آن ماه تابنده « 5 » نور « 6 » * چو جان راه يابد به سِرّ « 7 » سُرور
مشو غافل از لطف و اكرام او * كه اين باده جاريست در « 8 » جام او
مى ارچه روانَست دايم به جان * تو ساقى نگهدار « 9 » و بردار كام « 10 »
كه در چشم ساقيست مستى مدام « 11 » * ز چشمش جهان مست بين و السّلام
2665 تو خواهى ببينى در آن چشم مست * بشو هر دودست اوّل از هرچه هست
پس آنگه قدم زن « 12 » چو مردان كار * چو منصور گشتى بيا پاىدار
چو از دار قدش شدى سرفراز « 13 » * شوى محرم خاص و داناى راز
به كوى ملامت چو رسوا شدى * توانا و دانا و گويا شدى « 14 »
چو از « 15 » هستىِ خويش كردى گذر * درآيند پيرامنَت اهل شر
2670 كه تا بازيابى كه بر چيستى * ز بهر چه آخر همىزيستى « 16 »
كه در ره نباشد به جز « 17 » نار و دود * به منزل توان ديد آثار سود
هزاران هزار و هزاران هزار * خدنگ ملامت من « 18 » از روزگار
ابر روى و بر سر ، به جان و جگر * فروخوردم « 19 » از دل چو شهد و شكر
هامش
( 1 ) . ن ، ج ، س : مكان .
( 2 ) . س : ابرو نياز ؛ م ، مصراع دوم :[ كه محراب ابرو نمود او به ناز ] .( 3 ) . ن : قلب و جادو .
( 4 ) . ج ، س : دو دل .
( 5 ) . اصل : تابنده .
( 6 ) . ج : روز .
( 7 ) . س : بسير .
( 8 ) . س : بر .
( 9 ) . اصل : نگهدار .
( 10 ) . ج ، س ، بيت :تو صافى نگهدار و بردار جام * كه در چشم ساقيست مستى مدام( 11 ) . ج ، س ، مصراع اول :[ مى ار چه روانست دايم به جام ] .( 12 ) . س : قدم نه .
( 13 ) . ن ، مصراع اول :[ چو از قد سروش شدى سرفراز ] .( 14 ) . س ، ج : گويا و دانا شدى .
( 15 ) . س : خود از .
( 16 ) . ل ، ن ، ج ، مصراع دوم :[ ز بهر چه دايم ( ل : دايم دگر ) زيستى ] .( 17 ) . ل : نيابى بجز .
( 18 ) . ل : بيايد خدنگ من .
( 19 ) . ل ، ن ، ج ، س : فروبردم .