مثالش و ليكن به خود در « 1 » مبند * ادب باش و بنشين و بر خود مخند
كه او داند اسرار اسرار درد * كه دارند از او غبطه مردان مرد
995 كه هجران و در دَست و وصل « 2 » اى مريد « 3 » * كه كرّات اين تيغ بر من كشيد
درين دم چو شمعم به تيغ دوسر * چنان مىبرد سَر كه نبود خبر
در آن سر بريدن ببينم رخش * شوم زندهدلتر به بوى خوشش
ازيرا درين غم شوم شاد دل * كه جانم رهينَست و آزاد دل
چو بر جان ريشم همه داغ اوست * چه غم چون دو چشمَم ز ما زاغ اوست
1000 به بيرون و اقوال بيرونيان * چو مه مىنمايم « 4 » به رسم كيان « 5 »
خيال و ضميرش انيس منَست * مرا جان « 6 » درين حال خوش ايمنَست
چه گر دل « 7 » كبابم من از درد او * ابر كوره شادم من از ورد او
چه گر بر خلايق رساند « 8 » كلام « 9 » * نهان رخ نمايد به من و السلام « 10 »
اشارت به سبق ارتباط حقيقى و رقيقهء « 11 » عشقى ميانهء « 12 » ذات ابليس و روح انسانى و طرد 1005 غيرت الهى او را به [ حسب ] « 13 » ظاهر در مراتب اكوان « 14 » و مظاهر . « 15 »
جمالى برانداز پردهء كنوز * كه شب رفت و آمد علامات روز
بيان كن ز طاعات « 16 » افلاكيان * عيان كن تو تمكين اين خاكيان
عزازيل از اين خاك بويى شنيد * در اين خاكدان زان عبادت گزيد
ابر بوى آن شمع عالمفروز * همه شب همىسوخت بر ياد روز
هامش
( 1 ) . ل : بر .
( 2 ) . م : در دست وصل .
( 3 ) . ج ، س ، ك : وصل مريد .
( 4 ) . ل ، ج ، س ، ك : مىنمايد .
( 5 ) . س ، ك : كتان .
( 6 ) . ن ، ج ، س ، ك : مرا دل .
( 7 ) . د ، ج ، ك : چه گر چون ؛ س : جگر چون كبابم .
( 8 ) . د ، ن : رساند .
( 9 ) . ج ، ك : پيام .
( 10 ) . ك : بعد از اين بيت دارد : الإشارة .
( 11 ) . ج ، س ، ك : دقيقهء .
( 12 ) . م ، ل ، ن ، ج ، س ، ك : ميان .
( 13 ) . اصل : اين كلمه را ندارد .
( 14 ) . س ، ك : اكنون .
( 15 ) . ك : در پايان جمله دارد : نظم .
( 16 ) . ن ، ج ، س ، ك : تو طامات .