سوى باغكاران رود زنده رود * به لنبان گذر كن همىكن « 1 » درود
بيا سوى ميدان و برباى « 2 » گوى * چو بردى « 3 » نهان كن به كس وامگوى
كه دزدان شنيدند احوال گنج * كه جويان « 4 » گنجند و فارغ ز رنج
960 چو عارف به « 5 » گنجند و فارغ ز مار * نُه اژدر برآرند « 6 » از ايشان « 7 » دمار
جمالى رها كن ز ماضى مگو « 8 » * كه اين « 9 » آب صافَست از آن « 10 » نهر و جو « 11 »
تو خالص گزين كن جدا ساز قلب * كه در جان انسانست آثار كلب
كه فرمود سلطان داناترين * كه در خانه مگذار سگهاى كين
چو سگ مىدرآيد ملك دور شد * چو نفست بميرد « 12 » سگت حور شد
965 بيا طالب اوّل ز خود رسته باش * ابر زلف جانان چو دل بسته باش
كه از زلف و خالش حديث دراز * درآرم حقيقت به روى مجاز
ز هجران بگويم من اوّل سخن * ز آسيب غربت ز حبّ الوطن
ز نقص مريد و ز اكرام پير * چو دل درنيابد تو حجّت مگير
كه ابليس و آدم به هر دور هست * در اين [ دور ] « 13 » جانا مگو « 14 » جور هست
970 تو نيكو نظر كن كه خود جور نيست * چه گويم نصيبت درين دور نيست
ازيرا كه جوياى يارى نه اى * گرفتار زلف نگارى نه اى
چو ابليس دارى بر آدم تو رشك * و ليكن ز چشمان نبارى سرشك « 15 »
تو لعنت « 16 » بر آن جام پرخون كنى * چو پرده برافتد بگو چون كنى
بگويم من احوال آن پير كار * كه باشد بيابى در آن پرده بار « 17 »
هامش
( 1 ) . س ، ك : همىگو .
( 2 ) . س : بر پاى .
( 3 ) . س : چو مردى .
( 4 ) . س ، ك : جوياى .
( 5 ) . ن ، ج ، ك : ز .
( 6 ) . م ، ن ، ج ، س ، ك : برآرد .
( 7 ) . ل : اژدر درانداز ايشان .
( 8 ) . ل : از ايشان مگو .
( 9 ) . ن ، س : آن .
( 10 ) . م ، ل ، ك : اين .
( 11 ) . ن : جوى .
( 12 ) . ن ، ك : نفست نماند .
( 13 ) . اصل : دو .
( 14 ) . ل ، ك : مگر .
( 15 ) . ن ، ج ، س ، ك ، مصراع دوم :[ و ليكن نبارى ز چشمانت اشك ] .( 16 ) . س ، ك : تو نفست .
( 17 ) . س : يار .