اللّه عليه و آله و سلم ، مىبخشد . عاصيان امت مصطفى يونس صفتان باشند كه در درياى معرفت غرق باشند و عاصيان امت محمد « 120 » يوسفصفتان باشند كه در چاه كنعان ( 84 ) با مور و موش يك چندى مصاحب شوند تا اخوان مشفق او را در كنعان فانى نگذارند و بليت گوناگون از عالم شفقت بر يوسف گمارند تا سلطان مصر شود ( 85 ) .
اى اخى ، بىبليات عشق عجب دارم كه از انبياء و اولياء اين راه بريده باشند [ كه ] « 121 » بىمشقتى و بىزحمتى « 122 » يك لذت به دل هيچ مقبول « 123 » نرسيده باشد و هركه چون پيرزنان « 124 » عمرى در خانه ساكن باشد ، اين دولتها كجا روى به دو « 125 » نهد ؟
« وَ إِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ »
( 86 ) و هركه عزلت با ماهى كه وجود اولياى ايام مىگيريم ، [ نگيرد ] « 126 » ، او را [ نگويند ] « 127 » كه برّى و بحريست و هر « 128 » كه در سلوك زحمت برّيان و مشقت دد و دام صحرائى « 129 » نكشيده باشد لذت « 130 » بحريان كجا [ يابد ] « 131 » ؟
اى عزيز ، اين نور الهى در سياهيست .
« عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ »
. يعنى رضاى حق در تجلى اكراه روى به سالك مىنمايد . اگر سالك به امر پير دانا باشد ، صبر كند و به منزل رسد ، و اگر [ به راه ] « 132 » خودرأيى رود ، اين « 133 » عالم برّ و بحر كجا سير كند ؟ خلوتنشين [ گويند ] « 134 » او را ، نه « 135 » چون يونس باشد « 136 » در شكم ماهى و نه چون يوسف در تك ( 87 ) چاهى .
اى عزيز ، دست از دامن دوست « 137 » دانا مدار كه ايشان توجه به حضرت عزّت ( 88 ) كردهاند و حضرت عزّت رجوع ايشان به انبياء و اولياء كرده . هركس كه افعال انبياء بجاى آورد « 138 » ، به احوال ايشان مشرّف شود « 139 » و احوال ايشان چون تنزيل باشد كه از دل و جان ايشان هر ساعت و هر لحظه به جان اين سالك ( 89 ) نزول مىكند . پس در هر ملكى « 140 » كه او را [ سؤال ] « 141 » كنند ، ارواح انبياء و اولياء مصحف گوياى اين دل عاشق عارف باشد و هيچ بازماندگى ندارد [ و ] « 142 » اينجاست كه حضرت سالار و شهسوار اولياء « 143 » و قطب الاتقياء « 144 » ، محمد المصطفى « 145 » ، صلى اللّه عليه و آله و سلم ، مىفرمايد كه « المؤمن « 146 » حىّ فى
هامش
( 120 ) در مج 1 : « امت آن حضرت » .
( 121 ) [ كه ] از مج 1 و مج 2 . در اصل و مل نيست .
( 122 ) در مج 1 ، و مج 2 و مل : « بىمشقتى و زحمتى » .
( 123 ) در مل و مج 2 : « مقبولى » .
( 124 ) در مج 1 : « پيرهزنان » .
( 125 ) در مل : « ندو نهد » .
( 126 ) [ نگيرد ] از مج 1 و مج 2 . در اصل و مل : « نسازد » .
( 127 ) [ نگويند ] از مج 1 ، مج 2 و مل .
( 128 ) « و هر » در مج 1 و مج 2 نيست .
( 129 ) در مج 2 : « صحرا » .
( 130 ) در مج 1 ، مج 2 و مل : « لذات » .
( 131 ) [ يابد ] از مج 1 ، مج 2 و مل .
( 132 ) [ به راه ] از مج 1 و مج 2 . در اصل و مل : « براى » .
( 133 ) در مج 1 و مج 2 : « درين » .
( 134 ) [ گويند ] از مج 1 ، مج 2 و مل .
( 135 ) در اصل و مل : « و نه » .
( 136 ) « باشد » در مج 1 نيست .
( 137 ) « دوست » در مج 2 نيست .
( 138 ) در مج 1 : « بجا مىآورد » .
( 139 ) در مج 1 :
« شو » .
( 140 ) در مج 1 و مج 2 : « از هر ملكى » .
( 141 ) [ سؤال ] از مج 1 . در اصل ناخوانا .
( 142 ) [ و ] از مج 1 . در نسخ ديگر نيست .
( 143 ) « اولياء » در مج 1 و مج 2 نيست .
( 144 ) در مج 1 :
« قطب اتقياء » .
( 145 ) در مج 1 و مج 2 : « مصطفى » .
( 146 ) در مج 1 و مج 2 : « المؤمنون » .