درآ در عاشقى يكدم اگر دارى دل خرم ، * كه ارضُ اللّه واسع ( 493 ) درنَرويد غير زيبائى .
اگر اين دولتت بايد كه آخر روى بنمايد ، * بيا اوّل طهارت كن به قولِ حاتِمِ طائى ( 494 ) .
تقرّب با على خواهى ، ببايد سيرت « 129 » شاهى ؛ * اسير مالى و جاهى ، جُنُب در قَعرِ دريائى .
چو از اصل و نسب دورى ، شدى طاهر ، از آن نورى ؛ * عَليّت باب و تو پورى ، محمّدوار اعلائى .
در آن حمّام تن شويند وزين حمّام جان و دل * ببايد جان فِدا كردن ، گذشتن از من و مائى « 130 » .
كجائى ، اى كه پرسيدى ز فرضِ ( 495 ) غسل و شرط آن « 131 » ؟ * بپرهيز « 132 » از خود اى غافل ، وگَرنَه گبر ( 496 ) و ترسائى ( 497 ) .
اگر دين نبى دارى ، به خُلق و حلم « 133 » وجود افزا ؛ * مقام مسكَنت بگزين اگر دارى تو بينائى .
تكبّر نيست خوى او ، مكرّر نيست روى او ، * معطّر بوى و موى « 134 » او به پستى و به بالائى .
تو گوئى امّت اويم ، غلام همت « 135 » اويم ؛ * زبان آسان توان گفتن كه انت رب اعلائى « 136 » ( 498 ) .
ز امرش گر نپيچى سر ، ترا زيبد مسلمانى ؛ * هر « 137 » آنچت مصلحت باشد برى فرمان به خود [ رائى ] « 138 » .
نه تنها خود تو مىگردى درين ويرانه سرگردان ، * نيارم ( 499 ) گفت من فاش اين بيانِ حرف لالائى ( 500 ) .
بيا ، اى دل ، چه مىگردى به گِرد قومِ بىحاصل ؟ * درآ در خلوت جانان ، بهل سيماى اسمائى « 139 » ( 501 ) .
بيا ، اى ساقى كوثر ( 502 ) ، بده جامى كه مخمورم ، * كه هم تو باده و جامى « 140 » و هم مىخوار و سقائى .
بيا ، ساقى ، بده آن مى « 141 » كه جان را محو گرداند ،
هامش
( 129 ) در مل : « سرت » .
( 130 ) در مل : « از من و ما » .
( 131 ) در مل و مج 2 : « كجايى اى كه پرسيدى ز فرض غسل اين معنى » .
( 132 ) در مل : « پرهيز » .
( 133 ) در مل : « علم » .
( 134 ) در مج 1 : « موى و روى » .
( 135 ) در مج 1 ، مج 2 و مل : « خدمت » .
( 136 ) در مل : « انت رب اعلا » .
( 137 ) در مل : « نه » .
( 138 ) [ رايى ] از مج 1 . در اصل : « را » .
( 139 ) در مج 2 : « بهل اسماى سيمايى » .
( 140 ) در مج 1 و مل :
« كه تو هم ساقى جانى » . در مج 2 : « كه هم تو ساقى جانى و هم مىخوار و سقايى » .
( 141 ) در مل : « بده جامى » .