مقاومة القهر الإلهىّ و هو جهل بالشّخص إذ ابتلاه اللّه بما تتألّم منه نفسه ، فلا يدعو اللّه في إزالة ذلك الأمر المؤلم ، بل ينبغى له عند المحقّق أن يتضرّع و يسأل اللّه فى إزالة ذلك عنه ، فإنّ ذلك إزالة عن جناب اللّه عند العارف و صاحب الكشف .
و ايوب عليه السلام دانست كه حبس نفس از شكوى به نسبت با حضرت خدا مقاومت قهر الهى است و اين غايت جهل كه حقّ سبحانه و تعالى بنده را به امر مولم مبتلا كرده باشد و او به تضرع و ابتهال عرض حال به حضرت ذو الجلال و الجمال نكند ، بل كه نزد محقّق سؤال در ازالهء اين الم واجب است از آنكه در حقيقت ازاله الم است از جناب حقّ پيش عارف و صاحب كشف ، چه هويّت او هويّت حق است . پس ازاله از نفس راجع شود به ازالهء حقّ .
فإنّ اللّه تعالى قد وصف نفسه بأنّه يؤذى فقال
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
.
و أىّ أذى أعظم من أن يبتليك ببلاء عند غفلتك عنه أو عن مقام إلهىّ لا تعلمه لترجع إليه بالشّكوى فيرفعه عنك ، فيصحّ الافتقار الّذى هو حقيقتك ، فيرتفع عن الحقّ الأذى بسؤالك إيّاه فى رفعه عنك .
پس به درستى كه خداى تعالى وصف كرد نفس خود را به اينكه ايذا كرده مىشود و فرمود
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
و كدام اذى اعظم ازين باشد كه حق سبحانه و تعالى ترا مبتلا كند به بلائى و گوشمال دهد به ابتلائى از آن جهت كه تو غافلى ؛ يا از مقامى از مقامات الهى ذاهل ، چه بنده را ابتلا حاصل نمىشود مگر به سبب غفلتش از حضرت حق سبحانه يا از حضرتى از حضرات كلّيّهء او و اين ابتلاء از غيرت حقّ است بر بنده ، پس مبتلا ساختن حقّ ترا از جهت دوست داشتن تست از آنكه محبوب محبّ خود را دوست مىدارد ، و اگر مشتغل به غير مىبيند بر او غيرت مىآرد و مىگويد بنظم :
منگر به هر گدائى كه تو خاص از آن مائى * مفروش خويش ارزان كه تو بس گرانبهائى