إذ لو أدركه لم يكن تابعا ( تابعا له - خ ) فافهم .
يعنى اگر استماع افتد كه يكى از اهل اللّه مىگويد كه ولى بالاتر از نبى و رسول است از روى رتبه ، مرادش آنست كه رسول از آن روى كه ولىّ است اتمّ است از او از آن روى كه نبى و رسول است نه آنكه ولى كه تابع رسول است اعلى باشد از رسول . هيچ تابع مادام كه تابع است ادراك درجهء متبوع خود نمىكند بالذّوق و الوجدان ، و إلّا تابع نباشد بلكه مثل او باشد در رتبه .
آنچه تقرير كرده شد توضيح كلام شيخ بود ، امّا جميع متكلمان ولايت را افضل از نبوّت و رسالت داشتهاند مطلقا ؛ و چون هر نبى ولىّ است و جامع فضيلتين لاجرم [ از ] ترجيح ولايت بر نبوت ترجيح ولى بر نبى لازم نمىآيد .
فمرجع الرّسول و النّبىّ المشرّع إلى الولاية و العلم .
يعنى چون دانستى كه رسول و نبى كشف مقامات و احوال و اظهار حقايق نمىكند مگر از آن روى كه ولى است و عالم باللّه به علم يقينى كه آن شهود ذاتى و نتايج اوست .
أ لا ترى أنّ اللّه أمره بطلب الزيادة من العلم لا من غيره فقال له آمرا : بقوله
وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً
.
و لهذا حق سبحانه و تعالى رسول را عليه السلام امر به طلب زيادت علم كرد نه به طلب زيادت نبوت و رسالت ، از آنكه تعلّق نبوّت و رسالت به نشأت دنياويّه است ؛ و ولايت متعلق به نشأت اخراويّه ، لاجرم رسول عليه السلام مأمور شد به طلب كه طلب مستلزم توجّه است الى اللّه و توجّه مورث ترقى در مراتب ولايت ؛ و اعتلاى هر مرتبه موجب ادراك علومى كه اختصاص بدان مرتبهء عليا دارد ، پس امر به طلب علم امر باشد به ترقى در مراتب ولايت ، چه امر به تحصيل لازم چيزى امر است به تحصيل ملزومش .
و ذلك أنّك تعلم أنّ الشّرع تكليف بأعمال مخصوصة أو نهى عن اعمال مخصوصة و محلّها هذه الدّار فهى منقطعة ، و الولاية ليست كذلك إذ لو انقطعت