و هيچ مستغفرى هست كه برو مغفرت ارزانى دارم و نزول به مقام معيّن تحديد است .
ثمّ ذكر أنّه فى السّماء إله و أنّه فى الأرض إله ( ثم ذكر أنه فى السماء و أنه فى الأرض - خ ) .
بعد از آن ذكر كرد كه او در سما إله است و در ارض إله ، كما قال :
وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ
، و بودن او در سماء و در ارض تحديد است .
و أنّه معنا أينما كنّا .
يعنى ذكر كرد كه او با ماست هرجا كه باشيم كما قال :
وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ
.
إلى أن أخبرنا أنّه عيننا .
يعنى تحديد كرد نفس خود را تا غايتى كه خود را عين ما داشت آنجا كه گفت :
« كنت سمعه و بصره »
الحديث
و نحن محدودون فما وصف نفسه إلّا بالحدّ .
و ما محدوديم ، پس وصف نكرد نفس خود را مگر به حدّ .
و قوله :
لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ
حدّ أيضا إن أخذنا الكاف زائدة لغير الصّفة .
و قول بارى عزّ اسمه كه مىفرمايد :
لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ
حدّ است چون كاف زائد باشد و از براى تشبيه نبود تا افادهء اين معنى كند كه مثل مثل او شىء نيست .
و من تميّز عن المحدود فهو محدود بكونه ليس عين هذا المحدود . فالإطلاق عن التّقييد تقييد ، و المطلق مقيّد بالإطلاق لمن فهم . و إن جعلنا الكاف للصّفة فقد حدّدناه ( حددناه - معا ) .
يعنى بر هر تقديرى تحديد لازم مىآيد : امّا بر اوّل كه كاف از براى تشبيه نباشد تحديد از آن لازم مىآيد كه ممتاز از محدود ، غير محدود نتواند بود ؛ چه او موصوف است به امتياز از محدود زيرا كه دانستهاى كه اطلاقى كه مقابل تقييد