باب الرابع و الاربعين - چهل و چهارم فى التوكل « 1 »
هر كه را ايمان درست است به توكل مأمور است چنان كه فرمود :
« وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ »
« 2 » و نيز فرمود :
« وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ »
« 3 » مر توكل را به ايمان مقيد كرد و هر چه به چيزى مقيد بود زوال وى زوال آن چيز واجب كند يا وهن وى . و باز ضمان كرد كفايت متوكلان را و گفت :
« وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ »
« 4 » يعنى هر كه توكل بر ما كند ما او را بسندهايم و چون ما را يافت او را كس ديگر به كار نيايد و چون ما او را بوديم ما بسنده باشيم جر منافع را و دفع مضار را .
و باز مر متوكلان را محبت عطا داد و گفت :
« إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ »
« 5 » و من احبه اللّه سعد فى الدارين و نال كل خير و نجا من كل شر .
هامش
( 1 ) - شماره و عنوان باب با التعرف برابر است مگر اين كه در التعرف ص 100 عنوان : قولهم فى التوكل است و بىذكر باب و شمارهء آن از ص 140 ج 3 شرح تعرف آغاز مىشود .
( 2 ) - سورهء 5 مائده آيهء 23
( 3 ) - سورهء 5 مائده آيهء 11 در متن خلاصه در آغاز آيه به جاى على اللّه ، عليه آمده است و صحيح آن به موجب قرآن كريم على اللّه مىباشد كه به همين صورت نوشته شد و در شرح تعرف هم على اللّه است .
( 4 ) - سورهء 65 طلاق آيهء 3
( 5 ) - سورهء 3 آل عمران آيهء 159