كريم خواهد كه مر كرم او را قبول كنند . اين است معنى قول مصطفى صلى اللّه عليه و سلم : ان اللّه تعالى يحب ان يؤخذ برخصه كما يحب ان يؤخذ به عزايمه . و ديگر آن كه بنده به هيچ وقت از حق خداى عز و جلّ خالى نيست چون حق بر وى واجب آمد بشتابد مر گزاردن حق او را تا فراغت يابد گزاردن حق ديگر را كه اجتماع دو حق گزاردن مر بنده را به تقصير افكند . و سرّ اين آن است كه امر خداوند از دو بيرون نيست :
يا تعظيم امر است يا نيك آمد مأمور اگر مراد تعظيم امر است ، مر تعظيم امر را تأخير كردن روى نيست و اگر مراد نيك آمد مأمور است به همه وقت نيك آمد خويش جستن فريضه است .
باز گفت روا دارند نماز قصر كردن در سفر از بهر آن كه مصطفى صلى اللّه عليه و سلم مر قصر را صدقه و هديه خواند چنان كه فرمود : ان اللّه تعالى تصدق عليكم بشطر صلاتكم فاقبلوا صدقته .
پس ناروا داشتن رد عطا است ، و بر كريم جفايى بدان بزرگى نيايد كه رد عطاى او كنند از بهر آن كه به جفا ، جافى آلوده گردد و به رد عطا آلودن معطى است يا به نياز منسوب كردن يا به بخل يا به لؤم ؛ چون بدانچه دهد او را نياز نه ، و به دادن بخيلى نه ، و لؤم صفت وى نه ، چه معنى باشد رد عطاى او را . و نيز چون ترا كه عطا مىدهد نيازمندى و محتاج به عطاى وى ، مر محتاج و نيازمند را عطا ناپذيرفتن چه معنى باشد .
و باز گفت هر كه از ايشان سفر بر دوام كند و مر او را قرارگاه پديد نباشد نماز تمام گزاردن و روزه گشادن اندر سفر روا دارند و ليكن روزه دارند . يعنى روا داشتن ، حكم اباحت است و روزه داشتن ، حكم امر و مذهب ايشان به همه وقت اندر شريعت به وجهى ميل دارند كه مر
خلاصه شرح تعرف ( فارسى ) — صفحة 239
مساهمون: مجهول
ص٢٣٩