باب تاسع عشر - نوزدهم قولهم فيما كلّف اللّه البالغين « 1 »
اجماع است مر اين طايفه را بر آن كه هر چه حق تعالى فريضه كرد بر بندگان اندر كتاب خويش و هر چه مصطفى صلى اللّه عليه واجب كرد ، فرضى است واجب و حكمى است لازم . عاقلان و بالغان را نشايد باز ايستادن از آن و نشايد اندر وى سستى كردن به هيچ روى از روىها مر كسى را از مردمان هر چند صديق باشد يا ولى باشد يا عارف باشد و هر چند بر مرتبت به نهايت رسد و به برترين درجات رسد و شريفترين مقامها يابد و به برتر منزلها رسد .
و جملهء اين سخن آن است كه بنده از آداب شريعت نيفتد به هيچ حال . و گفت هيچ مقامى نيست مر بنده را كه آداب شريعت از وى بيفتد از بهر بلندى مقام يا قرب حق تعالى ، هيچ حرام بر بنده حلال نگردد و هيچ حلال حرام نگردد و هيچ فريضه بىعذرى و علتى از وى نيفتد
هامش
( 1 ) - همين عنوان در التعرف براى باب بيستم آمده است ص 58 و بىذكر عنوان و باب در ص 72 ج 2 شرح تعرف .