چون دم خوش نمىزنم بىلب لعل دلكشت * بار غم تو چون كنم گر نكشم به ناخوشى
خواجو از آتش رخش آب رخت بباد شد * زانكه چو زلف هندويش بر سر آب و آتشى
867 [ يا حادى النياق قد ذُبتَ في الفراق ]
ح
يا حادى النياق قد ذُبتَ في الفراق * عَرَج عَلى اهيلى و اخبرهم اشتياقى
بشنو نواى عشّاق از پردهء سپاهان * زانرو كه در عراقست آن لعبت عراقى
يا مُشرب المحيّا قُم و اسقنا الحميّا * فَالعَيش قَد تَهيّا و الوَصل في التلاقى
بنشاند باد بستان مجلس بدل نشانى * برد آب آب و آتش ساقى بسيم ساقى
قَد طابَ وَقت شُربى يا مَن يَروم قُربى * في الليل إِذ تَهيّا مع مُنيَتى اغتباقى
ساقى بده كزين مى در بزم دردنوشان * گر باقيست جامى آنست عمر باقى
في الراح ارتياحى لا أسمع اللواحى * لكن مع الملاحي أشرب على السواقى
من رند و مىپرستم پندم مده كه مستم * كز دست كس نگيرم جز مى ز دست ساقى
يا مُنية المتيّم صِل عاشِقيكَ و ارحم * فالقلبُ مُستهامُ مِن شِدّهِ الفراقى
دور از رخت چو خواجو دورم ز صبر و طاقت * ليكن بطاق ابرو از دلبران تو طاقى