عدولى عن محبّتهم فسادى * و موتى فى مضاربهم صلاحى
دلم جان از گذار ديده درباخت * و ليس عليه فيه من جناح
زهى از عنبر سارا كشيده * رقم بر گرد كافور رباحى
مغلغلة الى مغناك منّى * هنا من مبلغ شروى الريّاح
چه مشكآميزى اى جام صبوحى * چه عنبربيزى اى باد صباحى
تَهبّ نسائم و الورقُ ناحت * و شوّقنى الصّبوح الى الصّباح
بده ساقى كه گل برقع برافكند * و فاح الرّوض و ابتسم الاقاحى
ز مىخواران كسى را همچو خواجو * نديدم تشنه بر خون صراحى
838 [ زُر أرضَ دار سُعدى يا بارق الغوادى ]
ش
زُر أرضَ دار سُعدى يا بارق الغوادى * طُف حولَ رَبع سُلمى يا ذارع البوادى
غافل مشو ز سوزم چون آه سينه ديدى * و انديشه كن ز آتش چون دود گشت بادى
نارُ الهُمومِ هاجَت من قلبى اشتعالا * ماه الغَرام تجرى مِن مَدمَعى كوادِ
كس را مباد ازينسان حاصل ز درد هجران * بىخويشى و غريبى رندى و نامرادى
فى أضلُعي حَللتُم كالسّر فى الجَنانِ * فى مُقلتى نَزَلتم كالنّور فى السّواد
هرچند بىهدايت و اصل نمىتوان شد * در عشق سالكان را جز عشق نيست هادى
يا مولعا بهجرى لا يُمكِن اصطبارى * يا زائرا لِغيرى ما غِبت عن فؤادى
خواجو چو نيكنامى در راه عشق ننگست * تا در پى صلاحى ميدان كه در فسادى
839 [ چه جرم رفت كه رفتى و ترك ما كردى ]
ش
چه جرم رفت كه رفتى و ترك ما كردى * به خون ما خطى آوردى و خطا كردى
گرت كدورتى از دوستان مخلص بود * چرا برفتى و با دشمنان صفا كردى
كنون كه قامت من در پى تو شد چو كمان * دل مرا هدف ناوك بلا كردى
بخشم رفتى و اشكت ز پى دوانيدم * چو رفت آب رخم عزم ماجرا كردى
چرا چو گيسوى مشكين خويشتن در تاب * شدى و پيرهن صبر من قبا كردى
ز ديده رفتى و از دل نمىروى بيرون * در آن خرابه ندانم چگونه جا كردى
اگر چنان كه ز چشمم شدى حكايت كن * كز آب چون بگذشتى مگر شنا كردى