719 [ به بوستان مى گل بوى لالهگون مستان ]
ح
به بوستان مى گل بوى لالهگون مستان * مگر ز دست سمن عارضان پردستان
جهان ز عمر تو چون داد خويش مىگيرد * تو نيز كام دل از لذّت جهان بستان
كنون كه فصل بهاران رسيد و موسم گل * خوشا نواحى يزد و نسيم اهرستان
چه نكهتست مگر بوى دوستانست اين * چه منزلست مگر طرف بوستانست آن
منم جدا شده از يار و منقطع ز ديار * چو بلبلان چمن دورمانده از بستان
سفر گزيدم و بسيار خون دل خوردم * چو در مصيبت سهراب رستم دستان
به اختيار كسى هرگز اختيار كند * جرون و تشنگى و باد گرم و تابستان
مكن ملامت خواجو كه عاقلان نكنند * ز بيم حكم قضا اعتراض بر مستان
720 [ نرگس مستت فتنهء مستان ]
ح
نرگس مستت فتنهء مستان * تشنهء لعلت بادهپرستان
روى تو ما را لاله و نسرين * كوى تو ما را گلشن و بستان
زلف سياهت شام غريبان * روى چو ماهت شمع شبستان
در چمن افتد غلغل بلبل * چون تو درآئى سوى گلستان
طلعت زيبا يا قمرست اين * لعل شكرخا يا شكرست آن
دست به خونم شسته و از من * هوش دل و دين برده به دستان
باده صافى خرقه صوفى * دركش و بركش در ده و بستان
پرده بساز اى مطرب مجلس * باده بيار اى ساقى مستان
خواجوى مسكين بر لب شيرين * فتنه چو طوطى بر شكرستان
721 [ اى بوستان عارض تو گلستان جان ]
س
اى بوستان عارض تو گلستان جان * چشم تو عين مستى و جسم تو جان جان
زلف تو دستگير دل و پايبند عقل * لعل تو جانفزاى تن و دلستان جان
مهر رخ تو مشترى آسمان حسن * ياد لب تو بدرقهء كاروان جان
بر سر نيامدست سياهى بپر دلى * چون آن دو زلف قلبشكن در جهان جان