304 [ بهار دهر بباد خزان نمىارزد ]
ش
بهار دهر بباد خزان نمىارزد * چراغ عمر بباد وزان نمىارزد
برو چو سرو خرامان شو از روان آزاد * كه اين حديقه به آب روان نمىارزد
شقايق چمن بوستانسراى امل * بخار و خاشهء اين خاكدان نمىارزد
خلاص ده ز تن تيره روح قدسى را * كه آن هماى بدين استخوان نمىارزد
قرار گير زمانى كه ملك روى زمين * به بىقرارى دور زمان نمىارزد
سرير ملكت ده روزه پيش اهل نظر * بهپاس يكشبهء پاسبان نمىارزد
فروغ مشعلهء بارگاه سلطانان * به تيرگى شبان شبان نمىارزد
ز ثور و سنبله اعراض كن كه خرمن ماه * بكاه برگ ره كهكشان نمىارزد
بدين طبقچهء سيم اين دو قرص عالمتاب * به نزد عقل به يكتاى نان نمىارزد
هرآن متاع كه از بحر و كان شود حاصل * بفكر كردن سود و زيان نمىارزد
زبان ببند كه دل برگشايدت خواجو * كه ملك نطق بتيغ زبان نمىارزد
305 [ همه گنج جهان مارى نيرزد ]
س
همه گنج جهان مارى نيرزد * گل بستان او خارى نيرزد
به بازارى كه نقد جان روانست * رخى چون زر بدينارى نيرزد
اگر صوفى مى صافى ننوشد * به خاك پاى خمّارى نيرزد
مرا گر زور و زر دارى ميازار * كه زور و زر به آزارى نيرزد
خروش چنگ و ناى و نغمه زير * به آه و نالهء زارى نيرزد
منه دل بر گل باغ زمانه * كه گلزارش به گلزارى نيرزد
فلك را از كمربندان درگاه * كلهدارى كلهدارى نيرزد
در آن خالى كه حالى نيست منگر * كه از شه مهره شه مارى نيرزد
مكن تكرار فقه و بحث معقول * چرا كاين هر دو تكرارى نيرزد
برون شو زين نشيمن كاندرين ملك * سرير خسروى دارى نيرزد
دواى درد خواجو از كه جويم * كه آن بيمار تيمارى نيرزد