خود را ، و اين زنّار از براى قوّت پشت را در طاعت بستهام . چون آدم اين سخن بشنيد در عبادت و مذلّت و تضرّع و خضوع و خشوع بيفزود .
جامهء ازرق كسى را مسلّم است كه مراد خود را ترك كند و از نفس خود روى بگرداند و اشغال دنيا را از پيش خود بردارد . و فىالجمله بهترين الوان جامهء درويش ازرق است و اين لون مناسبتر است .
و جامهء فوطه نيز پسنديده است ، و جامهاى كه رسم اصحاب رعونت است نشايد پوشيدن ، و مشايخ جامهء به شهرت پوشيدن را مكروه داشتهاند .
و اگر مريد از جملهء مخالفات توبه كرده بود و عمر خود را به صابون انابت شسته و صفحهء دل را از نقش اغيار و هر هوا [ ى ] نفس پاك و صافى كرده سفيد پوشيدن او را مسلّم گردد .
و اگر به همّت از عالم سفل « 1 » برگذشته است و به عالم علوى رسيده و آسمان صفت گشته و از هر منزلى و مقامى نصيبى يافته و از انوار حالات لمعهاى بر وى تافته ملمّع پوشد .
و اگر مهر امانت بر ظاهر و باطن نهاده است و دل خود را خزانهء اسرار كرده است فراويز نهد .
و مستحبّ است داشتن استره و مسواك و شانه و ناخنپيراى و سوزن و منقاش و چيزى از آهن كه به آن سر خارند و ميلى كه به آن گوش پاك كنند و سرمهدان و ظرفى از كرباس كه آن را كنف گويند .
و اگر بر تخت محبّت نشسته است و بر سرير علم تكيه زده جوز گره بر جامه و كلاه بنهد .
و اگر زره مجاهدهء نفس پوشيده است و خود مقابله با شيطان بر سر نهاده كلاه را قبّه بر نهد .
و اگر از راه مداهنت نفس برخاسته است و با او به محاسبت در طريق محاربه آمده خشن در بپوشد .
و اگر بر خود ضربت مجاهده زده است و هزار شربت زهر نوش كرده و نهاد خود را به سوزن ناكامى دوخته هزار ميخى در بپوشد .
هامش
( 1 ) - كذا در متن ، اما بمناسبت استعمال « علوى » در چند كلمهء بعد سفلى اصح است .