باب سيم در آداب درآمدن به اربعينيّه و كيفيّت آن و طريق رياضت و مجاهده
داود عليه السّلام چون به آن گناه مبتلا گشت چهل شبانه روز سر به سجده فرود انداخت تا مغفرت خداى تعالى به او رسيد .
و نزديك مشايخ مقرّر و محقّق است كه وحدت و عزلت بنياد كار است و اصل سلوك و تصوّف بر اوست و متمسك ارباب صدق است .
هر كس كه برين تنهايى ملازمت نمايد و دايما عزلت عادت كند جميع عمر او خود خلوت و اربعينيّه گردد و دين او سالم باشد .
و هر كس را كه عزلت بر دوام ميسّر نشود و مبتلاى نفس خود باشد يا به اهل و اولاد مشغول باشد بايد كه هرآينه يك وقت عمر خود را به خلوت و عزلت مشغول گرداند و نفس خود را ازين نصيبه بدهد .
خالد بن زيد رضى اللّه عنه مىگويد هر آن بندهاى كه چهل صباح را خالص للّه تعالى گرداند خداى تعالى حكمت در دل او بروياند و او را در دنيا زاهد گرداند و در آخرت راغب كند و به عيوب نفس خودش بينا گرداند و به مرض دنيا و دواى او بينا و عالم كند .
بنده بايد كه البتّه در سالى يكبار به خلوت بنشيند و نفس خود را به اين عادت دهد ، اگر زيادت را نتواند .
و ادب و شرط خلوت آن است كه مريد طالب چون كه به اربعينيّه درآيد كمال امر او آن است كه از دنيا مجرّد شود و هر چه در ملك اوست بدهد و هيچ در ملك خود نگذارد ، و جامه و سجّاده را به احتياط نظافت و طهارت دهد ، و هر كه را برو حقّى باشد آن را ادا كند و حالى خواهد مردن خلوتخانه را گور و لحد داند و هر چه در زمان مرگ از او جدا خواهد