بر رسول اللّه عليه السّلم دشوار و سخت آمد . خداى تعالى اين آيت را فرستاد :
« قُلْ هَلْ أُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذلِكَ مَثُوبَةً عِنْدَ اللَّهِ مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ وَ غَضِبَ عَلَيْهِ »
. پس رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم ايشان را به اين لفظ خطاب كرد : « يا اخوان القردة . »
و منها : طاعت و عبادت را اظهار كردن رخصت است .
و لكن شرط او آن است كه جهت آن كند تا مريدان در آن باب به او اقتدا كنند و تأديب يابند و به قبول و ردّ خلق التفاتش نبود .
و رسول اللّه را پرسيدند كه قرآن را بلند و آشكارا خوانيم يا پنهان و پوشيده ؟ فرمود كه : « ان تبدوا الصدقات فنعمّا هي . »
و اين بحث و خلاف در نوافل و فضائل عبادات است . امّا فرائض بىخلاف ظاهر كردن اولى است .
و من الرخصة : به جهت نزهت و تفرّج از خانه بيرون آمدن و به صحرا و باغ رفتن رخصت است .
و ادب آن است كه جائى رود كه از انواع منكرات خالى باشد تا در فتنه و بلائى نيفتد كه ازالت آن از خواطر اصحاب نتوان كردن .
و رسول اللّه را صلّى اللّه عليه و سلّم خوش آمدى كه در سبزه و آب روان نظر كردى .
و منها : به مجلسى حاضر شدن كه درو انواع سخنان رود رخصت است .
و شرط آن است كه هر چيزى كه منكر باشد استماع نكند .
جابر رضى اللّه عنه مىگويد زيادت از صد بار با رسول اللّه نشستهام كه صحابه در آن مجالس گاهى اشعار انشاد كردندى و گاهى از امور جاهليّت باز گفتندى و رسول اللّه خاموش بودى و ناگاهى نيز با ايشان تبسّم كردى .
و منها : اطعمهء طيّبهء لطيف پاك خوردن رخصت است .
و درين باب ادب آن است كه آن را عادت نسازد ، بلك وقتى خورد كه پيشتر از اين فاقه