عمل كند و به امر مباحى متمسّك گردد بايد كه به آن آداب و اخلاق عارف شود تا به رسم صوفيّه مترسّم گردد و به حليهء ايشان متحلّى « 1 » شود تا آنگاه كه به مقامات « 2 » و احوال ايشان برسد .
من الرّخصة
اسباب و املاك داشتن و به معلومى استناد كردن رخصت است .
و ادب درين باب آن است كه آن را تملّك نكند ، بلك جهت مصالح خود دارد و از نفقهء يكساله زيادت ننهد و آن را نيز همان مقدار نهد كه او را و عيال او را و كسى را كه مئونت او بر او باشد بس آيد و كفايت كند ، اقتدا بر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم كه عمر روايت مىكند كه اموال بنى النضير غنيمت خاصّهء رسول اللّه بود . از آنجا اهل خود را نفقهء يكساله مىنهاد و باقى را فى سبيل اللّه اسپ و سلاح لشكر مىساخت .
و منها : كسى را كه صاحب عيال باشد به كسب مشغول شدن رخصت است .
و ادب درين آن است كه فرائض را در اوايل اوقات للّه تعالى را ادا كند و به شغل باز نماند و آن كسب را سبب رزق نداند . سبب رزق كرم خداى را داند و كسب را معاونت مسلمانان داند و اكثر اوقات را به آن مصروف و مشغول ندارد . بلك جهد كند كه از وقت چاشتگاه « 3 » تا آخر وقت نماز ظهر بيشتر كسب نكند ، بعد از آن به صحبت اصحاب رود و پنج نماز را با ايشان گزارد با نماز چاشت و از كسب او آنچ از نفقهء عيال فاضل آيد به اخوان و اهل صحبت مصرف كند .
و منها : گدايى و سؤال رخصت است .
و ادب او آن است كه چيزى نخواهد الّا وقت حاجت و از قدر كفايت زيادت نطلبد و از كسى كه به نظر حقارت درو نظر كند و از سر تكبّر او را ردّ كند سؤال نكند و آب روى خود نريزد . رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم فرمود : « اذا سألت فسأل الصّالحين » ، و سؤال را به لطف كند ، لكن تواضع نكند . رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم فرموده است : « لعنّ اللّه فقيرا تواضع
هامش
( 1 ) - اصل : محتلى .
( 2 ) - اصل : مقاممات ( ؟ )
( 3 ) - اصل : چاشگاه .