كردهاند « 1 » . نوهء او ابو المفاخر يحيى در كتاب اوراد الاحباب هميشه از او به شيخ عالم يا شيخ العالم نام مىبرد « 2 » . بنا بر قول صاحب « قنديه » وى در بخارا و سمرقند به « خواجهء فتحآبادى » نيز مشهور بوده است « 3 » . سبب اين اشتهار را بايد آن دانست كه خانقاه و تكيهء شيخ در ديه « فتحآباد » نزديك بخارا بوده و همانجا هم مدفون شده است .
نام پدر وى در مآخذ قديم و نزديك به عصر سيف الدّين ( مجمل فصيحى ، سمط العلى ، ملحقات الصراح ، الجواهر المضيئة و تاريخ ملازاده ) مطهّر مضبوط است . اما در حبيب السّير و بعضى از كتب پس از آن ( طرائق الحقائق ، الذّريعة ، دائرة المعارف اسلام ، مقالهء آقاى سعيد نفيسى ) اسم پدر شيخ را « مظفر » ضبط كردهاند . اين تحريف ظاهرا ناشى از حبيب السّير ست . قرينهاى كه بر صحت ضبط « مطهّر » در ميان هست اينست كه نام سومين فرزند سيف الدّين باخرزى ملقّب به مظهر الدين « مطهّر » بوده است و مىدانيم كه ميان قدما مرسوم بوده است كه نام پدر خود را بر پسر خويش مىگذاردهاند ، كما اينكه سيف الدّين باخرزى نيز همنام با جدّ خويش بوده است ، كه نام جدش سعيد بود .
چنان كه گذشت نام جدّ سيف الدّين باخرزى بنا بر ضبط الجواهر المضيئة ( 1 : 249 ) و مجمل فصيحى ( 2 : 263 ) و تاريخ ملازاده ( ص 41 و 42 ) و هدية العارفين ( 1 : 391 ) « سعيد » است و نام جدّ پدرش را مؤلّفان مجمل فصيحى و هدية العارفين « على » نوشتهاند .
بطور خلاصه آنكه اين عارف را بايد ابو المعالى سيف الدّين سعيد بن مطهّر بن سعيد بن
هامش
( 1 ) - مجمل فصيحى ( 2 : 263 ، 290 ، 316 ، 317 ، 319 ، 328 ، 329 و 3 : 49 ، 90 ) ، تاريخ گزيده ( ص 791 ) ، حبيب السير ( 3 : 64 ) ، تذكرة الاولياء محرابى ( ص 77 - 89 ) ، رشحات عين الحياة ( ص 30 ) ، روضات الجنات فى تاريخ هرات ( 1 : 223 - 225 ) ، تاريخ ملازاده ( ص 40 - 42 و 68 ) .
( 2 ) - نگاه كنيد به موارد عديده در همين مجلد كه از آن كتاب چاپ شده است .
( 3 ) - قنديه ، ص 64 .