ابو رفاعه رضى اللّه عنه روايت مىكند كه به حضرت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم آمدم .
رسول اللّه خطبه مىگفت . من گفتم يا رسول اللّه مردى غريبم ، آمدم و از دين خود سؤال مىكنم كه نمىدانم كه دين من چيست ؟ رسول اللّه خطبه را ترك فرمود و روى به من آورد . بعد از آن كرسيى بياوردند كه پايههاى او آهنين بود . رسول اللّه بر آن كرسى بنشست و از آنچ خداى تعالى با او آموخته بود مرا تعليم كرد و باز برآمد و خطبه را تمام كرد .
پس بهترين اخلاق فقرا آن است كه با مسلمانان رفق كنند و افعال مكروه خلق را از ديدنى و شنيدنى احتمال نمايند .
و اگر فقير به خانقاه درآيد و چيزى ازين مراسم صوفيان درو به خلل باشد و اصحاب او را متّهم كنند و از خانقاه بيرون اندازند اين خطاى بزرگ باشد . و بسيارى صالحان و اولياء اللّه باشند كه به اين رسوم غير مسنون عارف نبوند و به نيّتى صالحه و صدق باطن به رباط درآيند و تو ايشان را به فعلى مكروه و سخنى غليظ استقبال كنى ، و باطن ايشان به آن اذاى تو مشوّش گردد .
دين و دنياى تو به خلل افتد و به هر دو جهان متضرّر گردى ، و زينهار از مثل اين فعل بر حذر باش و نظر به اخلاق رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم كن كه در حديث صحيح است كه اعرابئى به مسجد رسول اللّه در آمد و بول كرد . رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم فرمود كه دلو آب آوردند « 1 » و بر آنجا ريختند و اعرابى را بانگ بر نزد و رفق و نرمى به جاى آوردند « 1 » .
و بدانك غلظت و آواز بلند داشتن و بر مسلمان تسلّط كردن به قول و فعل از نفوس خبيثه است و اين ضدّ حال متصوّفه است .
و اگر به خانقاه كسى درآيد كه لايق مقام نباشد بايد كه اوّل كلام خوش و طعام پيش آرى و بعد از آن به لطفى هر چه تمامتر او را باز گردانى و تنبيه كنى كه لايق ساكنان خانقاه و اهل فقر چنين معاملت باشد ، و اللّه الهادى و الموفّق للصواب .
هامش
( 1 ) - اصل : آوردن .