فصّ آداب القدوم من السفر و دخول الخانقاه
ادب صوفيّه رضوان اللّه عليهم اجمعين آن است كه چون به شهرى رسند اگر درو شيخى باشد آنجا نزول كنند و اگر شيخى معيّن نباشد تفحّص نمايد كه موضع فقرا كجاست به آنجا نزول كند و اگر مواضع فقرا بسيار باشد به موضعى كه مقدّم باشد و جمعيّت فقرا آنجا اكثر باشد و حرمت آن مكان اعظم باشد آنجا نزول كند .
و نيز بپرسد و تفحّص نمايد كه موضع طهارت و آب روان ازين منازل فقرا در كدام منزل « 1 » بهرتر « 2 » است آنجا رود و نزول كند و آن موضع را بر ديگر مواضع اختيار كند .
و در خانقاه ، كه آن را رباط نيز گويند ، فروآمدن سنّت است كه طلحه رضى اللّه عنه روايت مىكند كه در عهد رسول اللّه چون كسى به مدينه رسيدى اگر آشنايى داشتى آنجا نزول كردى و اگر آشنايى نداشتى به صفّه نزول كردى و با اصحاب صفّه قرين گشتى و من از آنهاام كه به صفّه نزول كرده بودم .
و اگر در آن شهر فقرا را مواضع معيّن و مجمع انگشتنماى نباشد پيش كسى نزول كند كه محبّت اين طايفه در دل او بيشتر باشد و ايمان و ميل او به اين قوم قوىتر باشد .
و شرط سنّت آن است كه چون مرد به شهرى درآيد به مسجد رود و دو ركعت نماز بگزارد و اگر به جامع رود اكمل و افضل باشد ، كه رسول صلّى اللّه و سلّم چون از سفر برسيدى اوّل به مسجد درآمدى و ركعتين بگزاردى و بعد از آن به خانه درآمدى .
و درويش را رباط به منزلهء خانه است ، و چون در مسجد ركعتين ادا كرد بعد از آن قصد رباط كند .
هامش
( 1 ) - اصل : منزل .
( 2 ) - كذا در اصل ، اگر صورتى و لهجهاى مخصوص از « بهتر » نباشد ظاهرا مىخواسته است « بهتر » بنويسد .