و بايد كه اعتقاد چنين دارد كه هر دعائى كه اصحاب و برادران او را مىگويند و او را با امانت به خداى تعالى مىسپارند آن دعاهاى ايشان در حقّ او و دعا [ ى ] او در حقّ ايشان همه را خداى به فضل خود اجابت خواهد كردن « 1 » و ردّ نخواهد بودن ، ان شاء اللّه تعالى .
و مسافر چون نزديك در شهر رسد اين دعا گويد : « اللّهم [ ارزق ] لنا بها قرارا و رزقا حسنا » .
و از آداب لطيف آن است [ كه ] بر در شهر چيزكى از طعام خورد و پاىتابه را شويد و جامههاى چرب عرقناك « 2 » را به وجهى كه مقدور او باشد متغيّر كند .
و سجّاده از زاويهبند بيرون آرد و بر گردن اندازد و آنگاه به شهر درآيد ، تا چون به خانقاه رسد زاويهبند نبايد گشادن ، و حرص گرسنگى درو نبود و وسخ و غبار راه را به نظر پاكان در نياورده باشد .
و بايد كه روى ستره « 3 » هم بيرون آرد و بر گردن اندازد ، و مسواك نيز آماده گرداند ، و اگر غسل آرد بهتر باشد ، و اقتدا به سنّت رسول اللّه كرده باشد كه به روايت آمده است كه در وقت آنك به مكّه درمىآمد غسل آورد و آنگاه درآمد . و در آن روز كه از طلب احزاب بازگشت و به مدينه درآمد غسل آورد . و اگر مرد غسل نيارد بارى تجديد وضو كند و خود را پاكيزه و خوشبوى كند و مستعدّ لقاى پاكان و عزيزان گرداند .
و رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم نهى فرموده است از آنك مرد تنها به سفر رود ، الّا آنك صوفى باشد و با آفات نفس خود عالم شده باشد و به عالم دل رسيده و بصيرت قلب يافته ، آنگاه در سفر تنهائى و وحدت « 4 » را اختيار كند شايد .
و چون جماعتى به سفر بيرون آيند بايد كه مردى مقدّم را در ميان جمع حاكم گردانند و امير خود سازند . قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم : « اذا كنتم ثلاثة فى سفر فأمّروا احدكم . »
و در ميان فقرا و مسافران آن كس را پيش رو « 5 » و پيش قدم خوانند و بايد كه آن كس از همهء جمع متّقىتر باشد و در كار دنيا زاهدتر و به مروّت و سخا تمامتر و به شفقت پيشتر .
هامش
( 1 ) - اصل : كردند .
( 2 ) - اصل : عرقناكه .
( 3 ) - در حاشيه « روى مال » را بجاى « روى ستره » استعمال كرده است .
( 4 ) - اصل : و وحدرت .
( 5 ) - ( - پيشرو ) .