بياموزد و به وقت آن به كار مىدارد ، و سالوس و مرائى نباشد ، و مزاح از خلق پنهان كند ، و وقت وقت دندان سپيد كند . و آن را درويشان گويند كه آفتاب برآمد ، يعنى كه خنديد و خوشدل شد ، و به خلاف اين كسى را كه ترش شود گويند ابر شد تا نااهلان ندانند .
و در ميان جوانان الفاظى هست كه گويند : مثل آنك برهء بريان را « شهيد بن شهيد » خوانند ، و حلوا را « گل بهشت » ، و خلال را « پيك نااميدى » ، و لوزينه را « قيود الشّهداء » ، و مانند اين بسيار است . امّا محقّقان صوفيّه كمتر گويند .
أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — صفحة 127
مساهمون: ايرج افشار
ص١٢٧