دال باشد بر كلام اللّه . چنين مىدانم كه تمام فهم نكردى ، روشنتر از اين بگويم . » ( ص 229 )
* * * « و چون همان جوهر را ديدند كه زنده بود به ذات و زندهكنندهء ديگرى بود ، نامش روح فرمودند كه روح حى و محيى است . و چون همان جوهر را ديدند كه هرچه بود و هست و خواهد بود ، جمله در وى موجود بود ، نامش ام الكتاب فرمودند . تا سخن دراز نشود و از مقصود بازنمانيم . » ( ص 199 )
* * * « بر مثال كسى كه نامهاى بر تو عرضه مىكند و بر تو مىخواند ، نظرى بعد نظرى و حرفى بعد حرفى با معانى كه در آن سطور و حروف مضمون باشد تا تو را معلوم شود ، اما چه فايده چون تو را چشم بينا و گوش شنوا نيست . تا سخن دراز نشود و از مقصود بازنمانيم . » ( ص 232 - 233 )
نسخههاى كتاب :
از اين كتاب چهار نسخه شناخته شده است كه براى تصحيح آن به حمد اللّه توفيق يار شد و عكس يا كپى آنها فراهم گرديد . نسخههاى كتاب به شرح زير معرفى مىگردد :
الف - نسخهء اساس
اين نسخه كه با شماره 2 / 4136 در كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى نگهدارى مىشود ، در سال 852 ه . ق . با خط نسخ زيبايى استنساخ شده است . اين نسخه اقدم و اصح نسخههاى اين كتاب به شمار مىرود و جز در موارد معدودى افتادگى ندارد .
رسم الخط نسخهء اساس :
1 - به شيوهء نثر قديم دال در جاهايى كه جائز بوده به صورت ذال معجمهء فارسى نوشته شده است . مثل : خذاى ، دروذ ، بوذن ، ستوذن ، شذ ، خوذ ، مىديذ ، افتاذيم و . . .
2 - حرف « چ » به صورت « ج » نوشته شده است . مثل : جيز ( - چيز ) ، جون ( - چون ) ،