( 426 ) - ، - ، شرك جلى : كسى يا چيزى را شريك خدا گرفتن ( بتپرستى ، اعتقاد به الوهيت اشيا و اشخاص ) .
( 427 ) ص 136 ، س 1 ، قاضى صاعد : ابو العلاء عماد الاسلام صاعد بن محمد بن احمد بن عبد اللّه متولد روز يكشنبه 25 ربيع الاول سال 343 و متوفى در ذىالحجه سال 431 يا 432 از فقهاء بزرگ حنفيّه كه مردى ديندار و زاهد بود و مدتها شغل قضاء نيشابور را برعهده داشت و صاعديان نيشابور كه تا اواسط قرن ششم و زمان تأليف انساب سمعانى شغل قضا داشتهاند به دو نسبت داده مىشوند و هموست كه نامش در تاريخ بيهقى مكرر آمده است و از سخنان ابو الفضل بيهقى درجهء حشمت و حرمت او در دستگاه غزنويان معلوم مىگردد و چون او در ناحيه استوا ( قوچان ، خوجان در كتب قديم ) متولد شده بدين جهت سمعانى وى را در ذيل نسبت : « استوائى » ياد كرده و ابو اسحاق شيرازى نيز او را با همين نسبت نام مىبرد .
مراجع و اسناد : منتخب سياق تأليف ابو الحسن عبد الغافر بن اسماعيل فارسى نسخهء عكسى متعلق به نگارنده ، طبقات الفقهاء تأليف ابو اسحاق شيرازى ، طبع بغداد ، ص 123 انساب سمعانى در ذيل : استوائى ، الجواهر المضيئه ، طبع حيدرآباد ، ج 1 ، ص 162 - 161 الفوائد البهية ، طبع مصر ، ص 83 تاريخ بيهقى 611 - 38 .
( 428 ) - ، س 14 ، محو : صوفيه آن را در مقابل « اثبات » به كار مىبرند و بمعانى مختلف استعمال مىكنند :
1 - ستردن و پاك كردن خود از صفات ذميمه و مقابل آن اتصاف بصفات حميده است كه تعبير ازين معنى باثبات مىكنند .
2 - محو زلّت و لغزش از ظواهر .
3 - محو غفلت از ضمائر .
4 - محو علّت از سرائر .
5 - محو حقيقى يعنى آنچه خدا نفى كند و در برابر آن اثبات مىآورند بمعنى آنچه خدا ظاهر كند .
معارف ( مجموعه مواعظ وسخنان ) ( فارسى ) — صفحة 309
مساهمون: سلطان العلماء بهاء الدين محمد بلخى ( بهاء ولد )
ص٣٠٩