6 - محو الجمع كه عبارتست از فناى كثرت در وحدت .
و بعضى گفتهاند كه محو فناى افعال عبد است در فعل حق و طمس فناى صفات بنده در صفات حق و محق فناى ذات بنده در ذات حق و ابو نصر سراج مىگويد محو نفى شىء است بدون بقاى اثر و فرق محو و اثبات با فنا و بقا آنست كه فنا محو ذات اقتضا كند و بقا بعد از فناى ذات صورت پذيرد و اثبات موقوف نيست بر فناى ذات و محو اقتضاى فناى ذات نكند و نيز محو و اثبات بسته در مشيّت حق است و فنا و بقا در مشيّت بسته نيست .
جع : رسالهء قشيريه ، طبع مصر ، ص 39 ، اللمع ، طبع ليدن ، ص 355 مصباح الهدايه ، طبع طهران ، ص 144 اصطلاحات الصوفية ، طبع طهران در حاشيهء شرح منازل السائرين ، ص 114 ، كشاف اصطلاحات الفنون در ذيل : محو .
( 429 ) - ، س 22 ، من اللّه مىگفتم تا اينكه توى الخ : مناسب است با مضمون روايت ذيل : قال الامام جعفر بن محمد الصادق لقد تجلى اللّه لعباده و لكن لا يبصرون و كان ذات يوم فى الصلاة فخر مغشيا عليه فسئل عن ذلك فقال ما زلت اكرر هذه الآية حتى سمعتها من قائلها : كشكول ، طبع طهران 1321 ، ص 427 .
( 430 ) ص 137 ، س 13 ، كنندگى : حالت فاعل و علّت فاعلى ، فاعليّت .
( 431 ) - ، س 18 ، ابو المعين نسفى : ميمون بن محمد بن محمد مكحولى نسفى از علماى بزرگ حنفيه و از خاندان مكحولى كه منسوبند بمكحول بن فضل نسفى صاحب كتاب لؤلئيات متوفى سنهء 318 كه جدش معتمد بن محمد بن مكحول و برادر او احمد بن محمد بن مكحول هر دو در طبقات حنفيه مذكورند و ابو المعين خود استاد ابو المظفر اسماعيل ازهرى طالقانى متوفى حدود سال 540 و علاء الدين ابو بكر محمد بن احمد سمرقندى مؤلف تحفة الفقهاء بوده و كتاب تبصرة الادلة و تمهيد قواعد التوحيد از تأليفات اوست وفاتش 508 .
جع : الجواهر المضيئة ، طبع حيدرآباد ، ج 1 ، ص 155 ، 213 ، ج 2 ، ص 51 134 ، 189 ، 243 ، 248 ، 267 الفوائد البهيه ، طبع مصر ، ص 216 كشف الظنون
معارف ( مجموعه مواعظ وسخنان ) ( فارسى ) — صفحة 310
مساهمون: سلطان العلماء بهاء الدين محمد بلخى ( بهاء ولد )
ص٣١٠