خدايا جانم آنگه خواه كاندر سجدهگه باشم * ز گريه كرده خونين روى و خاكآلوده پيشانى
چو جان بندهء خود را كنى آزاد ازين زندان * به پيش نور آن حضرت حضورى دارش ارزانى
دل عطّار عمرى شد كه اوميدى همىدارد * كجا زيبد ز فضل تو گرش نوميد گردانى
30
گر سخن بر وفق عقل « 1 » هر سخنور گويمى * شك نبودى كان « 2 » سخن بر خلق كمتر گويمى
راز عالم در دلم ، گنگم ز نااهلىّ خلق « 3 » * گر « 4 » ترا اهليّتى بودى « 5 » ترا « 6 » بر گويمى
چند گويى راز دل ناگفته مگذار و بگو « 7 » * خود نگويى تا كرا « 8 » بر گويمى گر گويمى
زيركان هستند كز پالان جوابم آورند * فىالمثل در پيش ايشان گر من از خر گويمى « 9 »
كو كسى كاسرار چون بشنود « 10 » دريابد ز من « 11 » * پيش او « 12 » هر ساعتى اسرار ديگر گويمى
كو كسى كز وهم پاى عقل برتر مىنهد * تا سخن با او بسى از عرش برتر گويمى
هامش
( 1 ) - سل و نو : بر وفق علم . مه : بر قدر فهم
( 2 ) - سل و نو و فى : گر سخن . مه : كين سخن
( 3 ) - سل : كشته ز نااهلى خويش . مه : بر دل من شد سراسر آشكار
( 4 ) - سل و نو : ور ترا
( 5 ) - سل و مه و نو و فى : اهليتى هستى
( 6 ) - مه : بكل بر گويمى
( 7 ) - سل : بگوى
( 8 ) - سل و مه و نو : مىنگر تا خود كرا
( 9 ) - سل و مه و نو : اين بيت را ندارد
( 10 ) - سل و مه و نو : بشنيد
( 11 ) - فر و فى : كه من
( 12 ) - مه : تا به دو هر ساعتى