نى « 1 » خطا گفتم خطا كو غازيى « 2 » شمشير زن * تا به پيش او « 3 » صفات نفس كافر گويمى
تا كى از نفسم « 4 » كه هم ناگفته ماند شرح او « 5 » * گر هزاران شرح او را من ز هر « 6 » در گويمى
گر من از مردان دين آگاهمى هرگز كجا * با چنين نامردى از مردان رهبر گويمى
دامن اندر چينمى از خود اگر هر دم برون « 7 » * راز « 8 » مردان جهان با دامن تر گويمى
جز سخن چيزى ندارم گر مرا چيزيستى « 9 » * با چنان چيزى كجا ديوان و دفتر « 10 » گويمى
گر از آن درياى معنى قطرهاى بودى مرا * حاش للّه گر من از اعراض و جوهر گويمى
در هواى حق اگر يكذرّه نورى دارمى * نيستى ممكن كه « 11 » از خورشيد انور گويمى
كاشكى مستغرق آن نور بودى جان من * زانكه گر « 12 » مستغرقستى آن بهم « 13 » در گويمى
گر من اندر مُلك دين گنج قناعت دارمى * خويشتن را ملكت عالم ميسّر « 14 » گويمى
هامش
( 1 ) - فر و فى : نه خطا
( 2 ) - فر و فى : غازى
( 3 ) - مه : تا من او را از صفات
( 4 ) - سل و نو : از نفسى . مه : از رمزى
( 5 ) - مه : شرح آن
( 6 ) - سل و مه و نو : گر هزاران سال شرح او به صد در
( 7 ) - سل : اگر مردم بود . مه : اندر چينم از خود هيچ اگر مردم بوم
( 8 ) - سل : تا ز مردان جهان . نو : تا به مردان . مه : تا كى از مردان سخن
( 9 ) - فر : ور مرا چيزى بدى
( 10 ) - مه : كى از ديوان و دفتر
( 11 ) - سل : گر از خورشيد
( 12 ) - فر : زانك اگر
( 13 ) - سل و نو : كم بهم در . مه : كى بهم در
( 14 ) - مه : مسخر گويمى