كو يكى گوهرشناس « 1 » گوهر درياى عشق « 2 » * تا ز سرّ هفت درّ و چار گوهر گويمى
كو يكى غوّاص تيز انديشهء بسيار دان * تا عجايبهاى اين درياى منكر گويمى
كو يكى سرگشته همچون گوى درياى « 3 » طلب * تا به دو « 4 » اسرار اين ميدان اخضر گويمى
كو يكى طاقى كه جفتش نيست در باب خرد * تا ز دوّارى اين طاق مدوّر گويمى « 5 »
كو يكى صاحب مشامى كز يمن « 6 » بويى شنيد * تا ز مُشك تبّتى وز عود و عنبر « 7 » گويمى
كو يكى پاكيزه طبع « 8 » راست فهم پاكدل « 9 » * تا به زير هر سخن صد راز « 10 » مضمر گويمى
كو سخندانى « 11 » كه او را منطق الطير آرزوست * تا ز مرغ جان « 12 » سخن از جانش خوشتر گويمى
كو سكندر حكمتى حكمتپژوه « 13 » تشنهدل * تا صفات آبخضر و حوض « 14 » كوثر گويمى
كو فريدونى كه گاوان « 15 » را كند قربان عيد * تا من اندر عيد گه « 16 » اللّه اكبر گويمى
هامش
( 1 ) - فر و فى و نو : جوهرشناس
( 2 ) - مه و نو و فى : گوهر درياى علم . فر : گوهرى در باب علم
( 3 ) - فر : در باب طلب
( 4 ) - فر : تا منش اسرار . سل و نو : تا برو اسرار
( 5 ) - سل و مه و نو : اين بيت را ندارد
( 6 ) - فر : كو ز مىبويى شنود
( 7 ) - مه : تبتى و عود و عنبر . فر : تبت و عود و معنبر
( 8 ) - نو : پاكيزه طبعى
( 9 ) - فر : پاكيزه خاطر راست فهم و پاك دان . سل : پاكيزه طبع راست طبع پاكدل
( 10 ) - سل و فر : صد نكته
( 11 ) - سل و مه : كو سخن گويى
( 12 ) - سل و فر : تا ز مرغ جانش
( 13 ) - فر : حكمتپژوهى
( 14 ) - فر : آب كوثر
( 15 ) - سل و نو : كه گاوى را كند . مه : كه دوران را كند
( 16 ) - فر و مه : عيدگاه