نفس و هوا خالقا كشت به صد ناخوشيم « 1 » * بازرهانم از آنك دست خوشم كردهاند
13
جانم ز سرّ كون به سودا در اوفتاد * دل زو سبق ببرد و بغوغا در اوفتاد « 2 »
از بس كه من بفكر ز پاى « 3 » آمدم بسر * پايم ز دست رفت و سر از پا در اوفتاد
چون آب اين حديث ز بالاى سر گذشت * آتش همى « 4 » بجان و دل ما در اوفتاد
چون دل زهر كرده به دو هر چه « 5 » گفته بود * بادى به دست ديد به سودا « 6 » در اوفتاد
امروز گشت پيش دلم رستخيز نقد * از بس كه جان بفكرت فردا در اوفتاد
تا رفته ديد كار و « 7 » ز دستش برفته « 8 » كار * از كار خويشتن بدريغا در اوفتاد
نيك و بد « 9 » و وجود و عدم جمله پاك برد « 10 » * جان را يگانه كرد كه يكتا « 11 » در اوفتاد
فرّخ كسى كه در طلب « 12 » و درد اين حديث * بر خار خار « 13 » خورد و بصحرا در اوفتاد
هامش
( 1 ) - فر : به صد زاريم
( 2 ) - مج و مه : اين قصيده را ندارد . سل و فر و فى : دارد
( 3 ) - فر :
ز پا . فى : به پا
( 4 ) - سل : آتش همه . فى : آتش از آن
( 5 ) - فر : آنچه گفته
( 6 ) - فر : ديد و به سودا
( 7 ) - فر و فى : كار ز دستش
( 8 ) - فى : برفت
( 9 ) - فر :
بد وجود
( 10 ) - سل : پاك رفت
( 11 ) - فر : كه تنها
( 12 ) - فر : طلب اين حديث او
( 13 ) - فر : بر خاره خار