نرگس چون « 1 » چشم داشت پست شد از بيم مرگ * سرو كه آزاده « 2 » بود گشت ز غفلت بلند
آنكه جگرگوشه اوست بر جگرش آب نيست * گر جگرت خون گرفت هم جگر خويش رند
بر سر خارت چو گل عمر كم از هفتهايست « 3 » * پس تو ز غفلت چو گل زر منماى « 4 » و مخند
هين كه « 5 » سپيده دميد گرد رخت همچو برف * خيز كه شد كاروان چند نشينى نژند
مرگ درآورد « 6 » پيش وادى صدساله را * عمر تو « 7 » افكند شست بر « 8 » سر هفتاد و اند
صبحدم ار خنده زد روز تو تاريك « 9 » شد * زانكه دمت داد « 10 » صبح تا كندت « 11 » ريشخند
آن « 12 » شتر باديه بانگ خرى چون شنيد « 13 » * زود به پيچد ز شوق سر ز عرا و عرند « 14 »
تو ز پى نام و ننگ « 15 » همچو شتر مىروى * گرچه ببايد شدن از در چين تا « 16 » خجند
نفس پليدت سگيست خاصه سگ « 17 » شيرگير * هين « 18 » سر سگ بازبُر همچو سر گوسفند
هامش
( 1 ) - نو : نرگس كه
( 2 ) - فر و فى : آزاد بود
( 3 ) - سل : از هفته نيست
( 4 ) - فر و فى : زر منما و
( 5 ) - نو : بين كه
( 6 ) - سل و نو : هر كه در آرد
( 7 ) - سل و نو :
عمر در افكند
( 8 ) - سل و فى : در سر هفتاد
( 9 ) - سل : باريك كرد
( 10 ) - سل و نو : رنگ بشب داد صبح
( 11 ) - سل و نو : تا كندش
( 12 ) - سل و نو : از شتر
( 13 ) - فر : شنود
( 14 ) - فر و فى : بپيچيد شوق سر ز مهار و روند
( 15 ) - فر : ز پى بانك و نام . فى : نام و بانگ
( 16 ) - فر و فى : از در رومت بخند
( 17 ) - فر : ليك سگى
( 18 ) - فر : اين سر