دُرّى كه بهر دو كون ارزد « 1 » * دانى نرسد بناسزايى « 2 »
هرگز ديدى كه هيچ سلطان * بر تخت نشست با گدايى « 3 »
هرگز ديدى كه رند گلخن * مىخورد ز دست پادشايى « 4 »
اى دل خون خور كه آن چنان ماه * فارغ بود از غم چو مايى
اى بس كه من اندرين بيابان * ره پيمودم ز تنگنايى
دردا كه ز اشتران « 5 » راهش « 6 » * بانگى نشنيدم « 7 » از درايى
بارى چه بدى كه غول را هم « 8 » * دل خوش كندى « 9 » بمرحبايى
چون در خور صومعه نيم من « 10 » * اكنون منم « 11 » و كليسيايى
در بسته چهار گوشه « 12 » زنّار * از حلقهء زلف دلربايى
بس پر گر هست زلفش « 13 » و هست * زان هر گرهى « 14 » گرهگشايى « 15 »
گر خون دلم بريزد آن زلف * خونريزى اوست خون بهايى
گر تو سر عين عشق دارى * ديريست كه گفتمى صلايى « 16 »
ور نه ز درم « 17 » برو كه در پاش « 18 » * دادند « 19 » نشان پارسايى
عطّار تو خويشتن « 20 » نگه دار * از آفت خويشتننمايى « 21 »
861
منم و گوشهاى و سودايى * تن من جايى و دلم جايى « 22 »
هامش
( 1 ) - سل و مه و فى : دو كون نرسد . فر : برسيد
( 2 ) - مه : بهر گوايى
( 3 ) - مه : اين بيت را ندارد
( 4 ) - فر : اين بيت را ندارد
( 5 ) - فر : ز رفتگان
( 6 ) - مه :
راهت
( 7 ) - سل : نشنيد
( 8 ) - سل و فر : غول راهش
( 9 ) - فى : خوش كردى
( 10 ) - سل : صومعه نبودم
( 11 ) - سل : من و هم كليسيايى
( 12 ) - سل : چهار كرده .
فر و فى : چهار كرد
( 13 ) - مج : زلفت و
( 14 ) - مج : در هر زلفى گره
( 15 ) - سل :
اين بيت را ندارد
( 16 ) - سل و فر و مه و فى : ديرست كه گفتم الصلا لى
( 17 ) - مج :
ز برم
( 18 ) - مه : كه در پارس . سل : كه دريا . مس : كه دربارش
( 19 ) - مه : دل ديد نشان پارسايى
( 20 ) - مه : خويش را نگه
( 21 ) - فى و مس : نيز اين غزل را دارد
( 22 ) - مج و سل و فر و مه : اين غزل را ندارد . مس و مم : دارد