799
چه عجب كسى تو جانا كه ندانمت چه چيزى * تو مگر كه جان جانى كه چو جان جان عزيزى « 1 »
ز كجات جويم اى جان كه « 2 » كست نيافت هرگز * ز كه خواهمت « 3 » كه با كس ننشينى و نخيزى
تن و جان برفته از هش ز تو تا تو خود چه گنجى * دل و دين بمانده واله ز تو تا تو خود چه چيزى
بنگر كه چند عاشق ز تو خفتهاند در خون « 4 » * ز كمال غيرت خود تو هنوز مىستيزى
چه كُشى مرا كه من خود ز غم تو كشته گردم « 5 » * چو منى بدان « 6 » نيرزد كه تو خون من بريزى
چو ز زلف خود شكنجى « 7 » به ميان ما فكندى * به ميان درآى آخر ز ميان چه مىگريزى
چو نيافت جان عطّار اثرى ز ذوق « 8 » عشقت * بفروخت ز اشتياقت « 9 » ز دل آتش غريزى « 10 »
800
گر مرد اين حديثى زين باده مست باشى * صد توبه در زمانى بر هم « 11 » شكست باشى « 12 »
هامش
( 1 ) - فر : اين غزل را ندارد
( 2 ) - مج : چو كست
( 3 ) - فى : ز كه خوانمت
( 4 ) - سل :
در خاك
( 5 ) - مم : كشته گشتم
( 6 ) - مم : به آن نيرزد
( 7 ) - مه : نسيمى . سل : فسنجى .
مس : نسنجى . فى : كه چه زلف خود نسيمى
( 8 ) - فى : ز سوز عشقت
( 9 ) - مج : در فراقت
( 10 ) - فى و مم و مس : نيز اين غزل را دارد
( 11 ) - سل و مم : درهم . فى :
هر دم
( 12 ) - فر : اين غزل را ندارد