وان دم « 1 » كه نهان خود عيان جويم « 2 » * از « 3 » هر دو گذشته آن زمانم من
من « 4 » اينم و آنم و بهم هر دو « 5 » * فىالجمله نه اينم و نه آنم « 6 » من
زان راز كه سرّ « 7 » جان عطّارست * گفتن سخنى نمىتوانم من « 8 »
675
ترسا بچهاى ناگه چون ديد عيان من * صد چشمه ز چشم من باريد روان من « 9 »
دى زاهد دين بودم سجّادهنشين بودم * امروز چنان ديدم زنّار ميان من
سجاده بمى داده وز خرقه تبرّايى * نه كفر و نه ايمانى درمانده ز جان من
نه بنده نه آزادم نه مدّت خود دانم * اينست كنون حاصل در بتكده جان من
با دل گفتم اى دل زنهار مشو ترسا * در حال دلخسته بشكست امان من
گفتم كه منم اى جان در پرده مسيحايى * صد قوم دگر ديدم سرگشته بسان من
گويند عطارى را چونى تو ز ترسايى * حقّا كه درون خود كفرست نهان من
هامش
( 1 ) - فر و فى : وانگه
( 2 ) - سل : ور هيچ عيان نشان خود جويم . مه : ور هيچ نشان ز خود بجويم دان
( 3 ) - مه : كز هر دو
( 4 ) - مه : نه اينم و نه آنم و
( 5 ) - فر : من اين نيم و من آنم آنم هر دو
( 6 ) - مه : فىالجمله هم اينم و هم آنم
( 7 ) - مج و فر و فى :
كه مهر جان
( 8 ) - فى : نيز اين غزل را دارد
( 9 ) - مج و فر و مه : اين غزل را ندارد